Wyniki wyszukiwania

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Niebieska Cmentarz unicki w Posadowie. Dawny cmentarz parafialny, unicki założony był prawdopodobnie w latach 20-tych XIX wieku. Ulokowany był poza terenem cerkiewnym. Obecnie jest zdewastowany. Posiada kształt czworoboku o powierzchni 0,3 ha. Starszy cmentarz, tzw. cerkiewny znajdował się terenie cerkwi. O parafii unickiej w Posadowie dostępne informacje pochodzą z 1760 roku, z których dowiadujemy się, że istniała we wsi drewniana cerkiew parafialna p.w. Narodzenia NMP, należąca do dekanatu tyszowieckiego. W 1840 roku w skład unickiej parafii wchodziły: Posadów, Rzeplin i Łachowce. Przypisy: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t.VIII, Warszawa 1887, s. 841; J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 395.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Czerwona Kamienny krzyż z 1906 roku. Kamienny krzyż przydrożny w kształcie cokołu mający charakter obeliska. Data powstania krzyża widoczna we frontowej inskrypcji wiązała się z ukazem tolerancyjnym cara Mikołaja II z 30 kwietnia 1905 roku znacznie rozszerzającym swobody religijne. Sytuacja katolików w latach przed ukazem tolerancyjnym w Królestwie Polskim, a po upadku powstania listopadowego włączonego w granice Cesarstwa Rosyjskiego, była bardzo trudna. Stłumienie powstania styczniowego 1863 roku oraz likwidacja Kościoła greckokatolickiego w 1875 roku rozpoczęło nasilający się proces rusyfikacji tych terenów i ograniczania swobód religijnych. Nowe prawodawstwo pozwoliło ówczesnemu fundatorowi w 1906 roku na wzniesienie krzyża. Kamienny krzyż ma złożoną budowę składająca się z cokołu, postumentu i kolumny. Każda z czterech ścian cokołu ma wykute ozdobne prostokątne ramy, przycięte z każdej strony. We frontowej ścianie znajduje się jedyna inskrypcja, która jest pierwszą strofą modlitwy św. Bernarda Pod Twoją obronę uciekamy się.., R. P. (Roku Pańskiego) 1906. Cokół wieńczy dwuspadowy daszek na potrójnej podstawie z trójkątną ozdobną wnęką od strony frontowej i tylnej. Na daszku cokołu autor krzyża umieścił postument będący podstawą kolumny, którą wieńczy dwuramienny krzyż z żeliwnym wizerunkiem Chrystusa. Nad wizerunkiem Chrystusa umieszczony jest kolisty daszek a nad nim Titulus Crucis, (tabliczka z napisem INRI, która według przekazów nowotestamentowych została zawieszona na krzyżu Jezusa Chrystusa jako powód jego skazania na śmierć), wyryte litery INRI (Jezus Nazarejczyk Król Żydów). Przypisy: ● P. Kondraciuk, Kapliczki, figury i krzyże przydrożne w pejzażu pogranicza, Zamość 2008, s. 54; ● A. Gauda, Ludowe krzyże żelazne na Lubelszczyźnie, „Studia i Materiały Lubelskie”, t. 12, Lublin 1987, s. 109; ● J. Świeży, Świątkarze biłgorajscy, Lublin 1947, nr 1-2, s. 50-59.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Niebieska Barokowa figura przydrożna św. Jana Nepomucena. Na skraju wsi Żulice, przy drodze do Łaszczowa znajduje się figura świętego Jana Nepomucena. Została ufundowana w I połowie XIX wieku przez ówczesnego właściciela wsi Wincentego Makomaskiego. Wybór świętego na patrona kapliczki spowodowany był zapewne obecnością w niedalekim Łaszczowie Zakonu Jezuitów, który szerzył kult swojego świętego patrona na tych terenach, jak również tradycją ludową, wg. której święty chronił pola przed powodzią i suszą. Klasycystyczny postument na szczycie, którego umieszczona jest figura wymurowany jest z cegły i otynkowany. Przy górnym zwieńczeniu opleciony ozdobnym gzymsem. Kamienna figura św. Jana Nepomucena przedstawia go w stroju składającym się z czarnej sutanny, białej komży obszytej pasem koronki. Wymienione części stroju charakteryzują go jako członka kapituły i kanonika katedralnego. Święty ma błagalnie złożone ręce do modlitwy. Twarz skupiona na modlitwie. Święty Jan Nepomucen - (ok. 1350 - 1393) Urodził się w Pomuku (Nepomuk) koło Pragi. Pierwsza ścisła informacja o Świętym pochodzi z roku 1370. Był on wtedy jako kleryk zatrudniony w charakterze notariusza w kurii biskupiej w Pradze, przy arcybiskupie Janie. W roku 1380 został wyświęcony na kapłana i otrzymał probostwo przy kościele św. Galla w Pradze. W roku 1381 udaje się na studia uniwersyteckie w Padwie (1382-1387). Po skończonych studiach i uzyskaniu stopnia doktora prawa został mianowany kanonikiem - proboszczem przy kolegiacie św. Idziego, następnie kanonikiem - proboszczem przy kościele św. Piotra i Pawła w Wyszehradzie. W roku 1390 arcybiskup mianuje św. Jana archidiakonem i proboszczem w Saaz. W czasie sprawowania funkcji kościelnych w Saaz zostaje wplątany w intrygi króla Wacława IV Luksemburczyka, który znany był ze swej niechęci do Rzymu. W 1393 roku Jan zostaje uwięziony przez króla. Po długich torturach zostaje związany, zakneblowany i wrzucony do Wełtawy, na moście Karola. Jedna z teorii na temat jego śmierci mówi, że Święty Jan Nepomucen nie chciał zdradzić tajemnicy spowiedzi żony króla Zofii Bawarskiej. Wacław IV planował wystarać się o stwierdzenie nieważności małżeństwa, by móc poślubić księżniczkę aragońską Joannę. Święty Jan miał doradzać w tej sprawie królowej podczas spowiedzi, przez co naraził się królowi. Jan Nepomucen został beatyfikowany w 1721 roku przez Innocentego XIII, a kanonizowany 19 marca 1729 przez Benedykta XIII. Ciało Świętego spoczywa w katedrze św. Wita w Pradze. Św. Jan Nepomucen jest patronem chroniącym przed groźnym żywiołem wody. Stróżuje przy mostach, jeziorach, rzekach. Według pobożności ludowej chroni przed nieszczęściami dlatego często jego wizerunki są umieszczane jak w Oszczowie przy rozdrożu. Ratuje tonących, chroni od rozmaitych nieszczęśliwych wypadków na wodzie. Zapobiega zagrożeniom spowodowanych przez wodę lub jej brak, powodziom i suszom. Przypisy: J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 650-651; W. Zalewski, Rok kościelny, Święta Pańskie, Matki Bożej, Apostołów, Świętych i Błogosławionych Polskich, oraz dni okolicznościowe, Warszawa 1989, s. 338; W. Schenk, Kult świętych w Polsce. Zarys historyczny, Roczniki teologiczne, z. 13(1966), s. 96-97.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Zielona Fot. Michael Noble Fot. Mirosław Jaremczuk Stara powozownia dworska. Jedyną pozostałością kompleksu parkowo-dworkowego Tytusa Woyciechowskiego jest stara wozownia datowana na rok 1840. Murowany dwór Tytusa Woyciechowskiego został gruntownie przebudowany w latach 1840 - 1850. Najstarsza parterowa część dworu a właściwie pierwotny murowany dwór swymi początkami sięga II połowy wieku XVIII. Był siedzibą Józefa Woyciechowskiego herbu Rawicz ojca Tytusa Woyciechowskiego. Obok skromnego klasycystycznego budynku XVIII-wiecznego Woyciechowski wzniósł nowy dwór o dwóch kondygnacjach, o wiele bardziej okazały. Obydwa dwory stary i nowy połączył zabudowanym łącznikiem. Dwór pierwotny stał się zachodnim skrzydłem całej rezydencji. Wejście do tej części poprzedzał portyk z dwoma kolumnami. Korpus główny dworu był dwukondygnacyjny, zbudowany na planie prostokąta, z wysokimi suterenami. Budynek pokryty był gładkim, czterospadowym dachem, z dwiema półokrągłymi lukarnami. Parter i piętro posiadało prostokątne okna, oraz balkony z żelaznymi balustradami. Jako przedłużenie głównego korpusu dworu w kierunku wschodnim wybudowana została oranżeria o dziewięciu wysokich arkadach. Na parterze mieściło się oprócz pomieszczeń gospodarczych kilkanaście pokoi. Na piętrze pod głównym korpusem ulokowanych było kilka pokoi dedykowanych gościom. Reprezentacyjny główny salon dworu znajdował się w skrzydle najstarszym, w narożniku północno - zachodnim. W salonie tym koncertował w 1830 roku Fryderyk Chopin, będąc w Poturzynie. Salon wyposażony był meblami w stylu Ludwika XVI. Na ścianach można było zauważyć liczne obrazy, głównie pejzaży dziewiętnastowieczne. Wszystkie pomieszczenia miały ściany malowane gładko, posadzki parkietowe układane w jodełkę, piece kaflowe lub murowane kominki. Bardziej okazałe ściany miały pokoje na piętrze. Zdobiły je freski malowane przez Rybałtowskiego (przedstawiały sceny z turniejów rycerskich). Poturzyński dwór mógł się poszczycić licznymi obrazami i portretami rodzinnymi. Posiadał sporo srebra i starej porcelany. Biblioteka dworska liczyła około 1500 tomów z zakresu ornitologii, historii, ekonomii i nauk okultystycznych. Po I wojnie światowej późniejszy właściciel Poturzyna Włodzimierz Rulikowski zgromadził liczną kolekcję ptaków oraz ich jaj, jak też trofea myśliwskie z Europy i z Afryki. Dwór był otoczony kilkuhektarowym starym parkiem o bogatym drzewostanie, z alejkami: lipową i kasztanową. Na terenie parku wznosił się pochodzący z XVIII wieku murowany lamus. W czasie I wojny światowej dwór ocalał, spłonęły jednak dzieła sztuki, złożone dla bezpieczeństwa w magazynach cukrowni. Pod koniec II wojny światowej dwór został spalony, a park prawie doszczętnie wycięty. Pozostały jedynie pojedyncze drzewa dawnego parku. Park prywatny, rozparcelowany. Folwarczne zabudowania w ruinie. Przypisy: J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 399-400; K. Garbacz, Włodzimierza Rulikowskiego albumy pamięci, Zielona Góra 2018, s. 113- 131; B. Mardofel, Materiały archiwalne do biografii Tytusa Woyciechowskiego w Archiwum Państwowym w Zamościu, Archiwariusz Zamojski 2008, s. 35-46.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Zielona Gospodarstwo etnograficzne z 40 lat XX wieku. W skład gospodarstwa wchodzi budynek mieszkalny, wzniesiony z drewna dębowego, należący niegdyś do Marii i Stanisława Pawłowskich. W wewnątrz znajduję się piec kaflowy na którym przygotowywane są tradycyjne dla Lubelszczyzny dania oraz oryginalne wyposażenie domowe z łóżkami, szafą, dywanami, stołem i żyrandolami. W pokoju będącym sypialnią dla dzieci, wykonano wystawę fotograficzną poświęconą miejscowości jak i dawnym właścicielom. W skład gospodarstwa wchodzi także dawna obora dla bydła i koni wraz z kurnikiem i letnią kuchnią. Wszystko wykonane jest z pustaków żużlowych i czerwonej cegły. Największym budynkiem jest stodoła w której znajduję się także piwnica na przetwory i warzywa. Po środku umiejscowiona jest studnia składająca się z ponad 15 kręgów betonowych. Gospodarstwo znajduję się ku źródeł rzeki Kmiczynki, która rozpoczyna bieg po całej zachodniej części Grzędy Sokalskiej.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Niebieska Kaplica grobowa Makomaskich W latach 1827-1828 Wincenty Makomaski oprócz wzniesienia dworu, funduje w Żulicach kaplicę grobową swojej rodziny. Istniejąca do dnia dzisiejszego świątynia pełni funkcję katolickiego kościoła parafialnego pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego. Po 1870 roku kaplica została zamieniona na cerkiew prawosławną. W 1919 roku wymienia się ją w źródłach jako kościół filialny rzymskokatolicki Parafii Rzeplin. W czasie II wojny światowej nacjonaliści ukraińscy z Ukraińskiej Powstańczej Armii dokonują częściowego zniszczenia świątyni. Jednak dzięki staraniom parafii i miejscowej ludności kościół został odnowiony w 1945 roku. Kaplica o charakterze klasycystycznym, orientowana. Jest murowana z cegły i otynkowana. W skład świątyni wchodzą: prostokątna nawa główna, czworoboczne prezbiterium z zakrystiami po bokach. Pod nawą znajduje się krypta. Wnętrze świątyni ma ściany nawy rozczłonkowane pilastrami, pomiędzy którymi, we wnękach, znajdują się okna. Nawa główna i prezbiterium posiada poziomowy sufit. Chór ma prosty parapet i wsparty jest na czterech kolumnach. Front kościoła tworzy portyk, jego przyczółek jest podtrzymywany przez cztery kolumny toskańskie. Wejście posiada dwie nisze na posągi ujęte opaskami z kluczami, nad nimi znajdują się trzy kwadratowe otwory okienne w profilowanych obramieniach. Świątynia ma dach dwuspadowy, nad prezbiterium niższy. W ołtarzu głównym świątyni znajduje się obraz Ukrzyżowania z pierwszej połowy XIX w. W ołtarzach bocznych: Matki Bożej Częstochowskiej i Pana Jezusa z otwartym Sercem. W nawie i prezbiterium obrazy: Zwiastowania NMP, Narodzenie, Wskrzeszenie córki Jaira, Spotkanie z Samarytanką, Spotkanie z jawnogrzesznicą, Wypędzenie przekupniów ze świątyni, Zmartwychwstanie. Przypisy: Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T.VIII, z.17 – Tomaszów Lubelski i okolice, Warszawa 1982; AP w Zamościu, Akta hipoteki powiatu tomaszowskiego, Księga hipoteczna nr 90 (Żulice); Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV, Warszawa 1894, s. 851; J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 650-651.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Niebieska Barokowy ogród i dwór barona Hadziewicza. Na zachód od dworu Makomaskich w Żulicach można zaobserwować pozostałości dawnego barokowego ogrodu, otaczającego nie zachowany do dnia dzisiejszego dawny dwór i majątek Ignacego barona Hadziewicza. Na uwagę zasługuje piękny okaz starodrzewu: dęby, jesiony, lipy i wierzby. Dwór został wzniesiony w II połowie XVIII w. przez ówczesnego właściciela Żulic Ignacego barona Hadziewicza. Dwór i zabudowania dworskie ulokowane były po lewej stronie drogi łączącej Łaszczów z Telatynem. Barokowy ogród z sadem znajdował się na północ od dworu. Miał regularną, barokową kompozycję i od wschodu łączył się z sadem i obszernym ogrodem warzywnym, natomiast od północy skarpą. Dwór wraz prostokątnym dziedzińcem otoczony był częściowo murem a częściowo płotem. Na zachód od dziedzińca przed dworem znajdowały się budynki gospodarcze przy drodze do Łykoszyna, w skład których wchodziły: murowana stajnia, wozownia, stodoła, szopa z dachem pokrytym słomą, piwnica obok dworu murowana, obora na inwentarz na podmurowaniu, studnia z żurawiem drewnianym ocembrowana i gorzelnia. Frontem do dworu ulokowany był folwark i dom zarządcy majątku. Oprócz wymienionych budynków w majątku była karczma, cegielnia, młyn i dwa duże stawy zarybione. W 1797 roku Ignacy baron Hadziewicz sprzedał dobra Żulice Pawłowi Makomaskiemu. Przypisy: Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T.VIII, z.17 – Tomaszów Lubelski i okolice, Warszawa 1982; AP w Zamościu, Akta hipoteki powiatu tomaszowskiego, Księga hipoteczna nr 90 (Żulice). Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV, Warszawa 1894, s. 851; J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 650-651.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Czerwona https://idziepoziemi.wordpress.com/cerkwie-poludniowo-wschodniej-polski/lubelskie-kresy/grzeda-sokalska/ Cerkiew pod wezwaniem świętego Jana Chrzciciela Cerkiew została ufundowana przez Jana Krzyżanowskiego herbu Dębno i jego żonę Antoninę Wolff w latach 1872-1875. Parafia unicka w Liskach należała do dekanatu waręskiego. Obecnie cerkiew pełni rolę kościoła filialnego parafii rzymskokatolickiej w Przewodowie. Cerkiew jest ulokowana na wzniesieniu w środkowej części wsi, na krańcach dawnego parku dworskiego. Do świątyni prowadzą schody. Ma charakter świątyni orientowanej, postawionej na trójdzielnym planie w skład którego wchodzi: prostokątna nawa oraz niższe i węższe prezbiterium i babiniec. Pierwotnie prezbiterium posiadało dwie zakrystie po bokach. Do dnia dzisiejszego zachowała się tylko jedna zakrystia, południowa. Cerkiew jest zbudowana z drewna sosnowego, ma konstrukcję wieńcową. Początkowo była osadzona na palach wbitych w ziemię. Obecnie ma podmurówkę. Kopuły charakterystyczne dla cerkwi są ośmiopołaciowe, u zwieńczenia posiadają ślepe latarnie pod ostrosłupowymi hełmami, ktore zakończone są współczesnymi krzyżami. Wewnątrz cerkwi znajduje się chór muzyczny wsparty na czterech słupach. Okna są prostokątne. Przed wejściem głównym znajduje się ganek na czterech słupach. Polichromia, ikonostas oraz ołtarze boczne z czasu budowy cerkwi zachowały się do dnia dzisiejszego. W ołtarzu głównym umieszczona ikona Matki Boskiej z Dzieciątkiem. W ikonostasie ikony: Chrystusa Pantokratora, Matki Boskiej z Dzieciątkiem, Świętych Apostołów i sceny z życia Chrystusa. Dzwonnica. W południowej części terenu obok cerkwi znajduje się wolnostojąca murowana dzwonnica parawanowa. Wybudowano ją w 1930 roku. Cmentarz cerkiewny. Wokół cerkwi znajduje się cmentarz cerkiewny z zachowanymi nagrobkami i okazami starych lip. Najstarszy tu krzyż pochodzi jeszcze z XVIII wieku. Znajduje się tu także grobowiec fundatorów cerkwi: rodziny Krzyżanowskich i Ignacego Majewskiego. Przypisy: W. Kołbuk, Kościoły wschodnie w Rzeczpospolitej około 1772 roku, Lublin 1998, s. 311; J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 264.

Reconstrucción de la recuperación de la prisión comunista en Zamość por unidades de AK-WIN En Zamość, como miembros de Tomaszowski Szwadron im. 1er Regimiento de Caballería del Cuerpo de Protección Fronteriza junto con GRH WIR GRH Ordon, participamos en las ceremonias conmemorativas del rescate de prisioneros de la prisión comunista en Zamość por parte de la unidad Home Army-Win comandada por el seudónimo del teniente Roman Szczur Úrsula.

Sołtys Nowosiółek Daniel Pawłowski PICNIC VIRTUAL HISTÓRICO III EN EL ESCENARIO DE NOWOSIÓŁKI El 14 de junio de 2020 en el Museo al Aire Libre de Nowoiółki, se realizó por tercera vez el Picnic Histórico con la participación de grupos históricos invitados. Debido a la epidemia de COVID-19, el picnic fue virtual y se transmitió a través de las redes sociales. Nuestros amigos, Zamojski Outlaws, como siempre, fueron el grupo más colorido que nos honró con su presencia. Durante el encuentro, en una entrevista, presentaron una descripción del grupo con énfasis en los trajes y armas del siglo XVIII. El Grupo de Reconstrucción Histórica WIR de Biłgoraj describió de manera especial su amor por la historia y su pasión por cultivarla mostrando eventos en reconstrucción. Este año nos llegaron nuevos invitados - Grupo de Reconstrucción Histórica ORDON, presentando la apariencia de una cocina de campaña en la que se podían degustar platos recién salidos del caldero. Y todo empezó con... así es como soy Tomaszowski Szwadron. Del Regimiento de Caballería 1 del Cuerpo de Protección de Fronteras, de no ser por los integrantes de este grupo, el merendero no podría adquirir el aspecto que ha sido tasado. Es gracias a los hombres y mujeres del Escuadrón que podemos encontrarnos en Nowosiółki cada año. Por supuesto, el Picnic no podía faltar el mayor entusiasta de la historia de la zona de Roztocze, el Sr. Zdzisław Pizun, quien nos presentó su nuevo libro y habló sobre su pasión por la cultura y la historia de Lubycza Królewska. Las damas de KGW de Nowosiółki vinieron a nosotros con su trabajo realizado dentro del círculo, y también dieron una entrevista en la que describieron la génesis del grupo y la comunidad de las damas de Nowosiółki. El Sr. Zbigniew Wrona y Henryk Bartecki del Departamento de Bomberos Voluntarios de Nowosiółki presentaron en una entrevista los eventos más importantes relacionados con la historia del Cuerpo de Bomberos Voluntarios, así como la historia personal relacionada con la vida en Nowosiółki. ¡Puedes ver esto y más en la película! LA TAREA HA SIDO FINANCIADA DESDE EL INSTITUTO NACIONAL DE LA LIBERTAD COMO PARTE DEL PROGRAMA NO GUBERNAMENTAL DE APOYO A LA ADMISIÓN EN EL ÁMBITO DE LA LUCHA CONTRA EL COVID-19. Picnic en la lente

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Niebieska Dwór i ogrody Stawskich w Posadowie. Dwór wzniesiony w II połowie XVIII wieku. Dobra Posadów rodzina Stawskich przejmuje w 1759 roku jako wiano wniesione przez Mariannę, córkę Jana i Barbary Żelskich, ówczesnych właścicieli wsi Ignacemu Eliaszowi Stawskiemu. Nowy właściciel rozpoczął przebudowę istniejącego już dworu na okazałą rezydencję barokową. Dostępne źródła nazywają rezydencję pałacem. Został usytuowany na sztucznym tarasie w pobliżu dawnego dworu renesansowego teściów. Przed pałacem znajdował się dziedziniec główny z wachlarzowatym podjazdem, pod którym było wejście do piwnic. Oficyny ulokowane od wschodu i zachodu. Zamykały dziedziniec od wschodu i zachodu. Wejście do pałacu prowadziło do obszernej prostokątnej, reprezentacyjnej sieni oświetlonej dwoma oknami. Przykryto ją sklepieniem kolebkowym z lunetami i ozdobiono dekoracją. W części południowej pałacu znajdował się dziedziniec ogrodowy, który mieszkańcy mogli podziwiać z dużego okrągłego salonu ze stożkowatym dachem. Budynek był dwutraktowy i dzielił się na część reprezentacyjną: sień i salon, oraz pomieszczenia mieszkalne. Ogród pałacowy był poprzecznie podzielony na kwatery alejami. Przedłużeniem tych alei od strony wschodniej były groble między stawami. Ogród i park zdobiły trzy aleje. Dwie boczne i środkowa zwana główną. Pomiędzy stawami a zachodnią aleją, pełniącą funkcję drogi dojazdowej do cerkwi, znajdowały się prawdopodobnie ogrody warzywne. Właściciele dworu. W 1787 roku dobra posadowskie nabyła od swojego brata Józefa Franciszka ze Stawskich Horochowa wraz z małżonkiem Stefanem. W roku 1833 na mocy zapisu testamentowego Posadów odziedziczyła po bezdzietnych Horochach Marta Helena z Krzywobłockich Zamojska Skrzyńska. W roku 1867 Skrzyńska sprzedała Posadów Stanisławowi i Józefie Teodorze z Zaklikowskich Skrzyńskim. W 1882 roku dobra Posadów nabył Antoni Makomaski. Po nim odziedziczył je w 1899 roku syn Władysław, który mieszkał w Krakowie. Pod nieobecność właściciela dobrami zarządzali administratorzy. Od około 1920 roku przez cały okres międzywojenny zarządzał nim Kazimierz Śmiałowski, który wraz z rodziną mieszkał we dworze. Przypisy: AP w Zamościu, Akta hipoteki z terenu powiatu tomaszowskiego, nr 58, Księga hipoteczna dóbr Posadów, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t.VIII, Warszawa 1887, s. 841; J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 395.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Zielona Dwór i folwark Ludwika barona Rastawieckiego. Nieistniejący do dnia dzisiejszego dwór został wybudowany w 1803 roku przez Ludwika barona Rastawieckiego. Dwór o klasycystycznych cechach stylowych, założony był na planie wydłużonego prostokąta z prostokątnym gankiem od strony wschodniej. Wzniesiony w konstrukcji murowanej był budynkiem parterowy z mieszkalnym poddaszem. Nakryty dachem naczółkowym przykrytym zapewne papą. Dziedzic Nowosiółek, Ludwik Rastawiecki urodził się w 1772 roku i był synem Andrzeja Rastawieckiego, który otrzymał w 1781 r. od cesarza Józefa II dziedziczny tytuł barona w Galicji. Ludwik w 1791 r. ukończył filozofię i prawo na Uniwersytecie Lwowskim, był paziem Stanisława Augusta (miał przy boku Jego czynić kompaniyą), później marszałkiem sejmiku tomaszowskiego, posłem na Sejm, aktywnym masonem — w 1812 r. mistrzem w świątyni Izis, w 1817 r. afiliowanym do loży Kazimierza Wielkiego. Ludwik był zarazem vice-prezesem zarządu powiatu zamojskiego, od 1831 był posłem na sejm oraz kasztelanem Królestwa Polskiego, od roku 1841 pełnił funkcję sędziego pokoju w powiecie tomaszowskiego. W związku z licznymi zasługami w roku 1850 otrzymał tytuł barona w Królestwie oraz był deputowanym konfederacji generalnej obu narodów do Fryderyka Augusta Saskiego i księcia warszawskiego. Nieopodal kościoła znajdował się folwark, który przez lata stanowił majątek rodzin Rostworowskich oraz Trębińskich. W okresie kiedy właścicielem majątku był Ludwik Rastawiecki, folwark przeszedł gruntowny remont. Po śmierci barona Ludwika jego syn Edward Rastawiecki sprzedał cały folwark Mieczysławowi Epstein. W późniejszym czasie folwark należał do Czesława Świeżawskiego. Ostatecznie całość folwarku wraz z dworem została spalona przez oddziały UPA w 1944 roku. Przypisy: ● J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 351; ● Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1886, t. VII, s. 278; ● A. Ryszkiewicz, Zasługi Edwarda Rastawieckiego jako kolekcjonera i mecenasa, Muzealnictwo 1984, s. 116-126.