Wyniki wyszukiwania

Opis historii i kultury Nowosiółek w tym najważniejszego budynku znajdującego się w Nowosiółkach, tj. kościoła wzniesionego w 1801 roku przed Ludwika Rastawieckiego. JUSTE DES FILLES Commençons l'histoire de notre ville avec la genèse du nom - Nowsiółka. Sur les cartes autrichiennes et russes du XIXe siècle, le village est marqué comme Nowosiółki Pokropiwne. Que peut signifier Pokropiwne avec la combinaison de Nowosiółki ? Peut-être que le mot Pokropiwne a été tiré de la langue grecque, à savoir du mot Pokrope signifiant développement, qui en combinaison avec Nowy Sioł, c'est-à-dire Nowa Wieś, peut signifier le Nouveau Village qui est en développement. Cependant, il est difficile de deviner si les habitants de Nowosiółki du XIXe siècle utilisaient le supplément Pokropiwne indiqué. Ce n'était probablement qu'un ajout indiqué par les créateurs des cartes à Nowosiółki, comme une distinction de la ville, dont le nom est très populaire même dans la province de Lubelskie elle-même - Nowosiółki Przednie, Nowosiółki Kardynalskie et Nowosiółki situés dans le comté de Hrubieszowski. Sur les cartes historiques, vous pouvez également voir une distinction entre les parties de Nowosiółki, y compris Majdan du côté du village de Suszów, Kolonia Nowosiółki du côté de Poturzyn, ou Minkowiec, c'est-à-dire l'actuel Nowosiółki Osada. Les premières traces de l'histoire du village se trouvent déjà au XVe siècle, mais les plus précises concernent la seconde moitié du XVIIe siècle, lorsque Karol Tarło, le voïvode de Lublin et le starost de Stężycki, était le propriétaire du domaine à Nowosiółki. A cette époque, le manoir a été reconstruit et une nouvelle église gréco-catholique a été construite dans la zone cédée par Tarłe. Plus tard, en 1733 pour être exact, Aleksander Młodecki devint le propriétaire obligatoire des domaines Nowosielski - les villages de Nowosiółki Pokropiwne et Sahryń et une partie des villages de Suszów et Wasylów Pokropiwny. Cela était lié au non-remboursement de la dette contractée par Młodecki, Karol Tarła. En raison de ce qui précède, le gage sous la forme des marchandises Nowosielski est resté entre les mains d'Aleksander Młodecki. Ensuite, la propriété a été transférée aux successeurs de Młodecki pendant les 40 années suivantes, et le manoir Nowosielski a fonctionné comme leur résidence principale. Le propriétaire temporaire de Nowosiółki, après la prise du village par gage, était le chanoine de Gniezno, Józef Antoni Łaszcz. Par la suite, les terres passèrent en possession des familles Trębiński, Rastawiecki, Epstein et Świeżawski, qui furent les derniers propriétaires du manoir. Contrairement à aujourd'hui, Nowosiółki était d'abord lié par la terre de Belz, qui formait une principauté distincte sous les ducs de la lignée Mazovie Piast. En 1772, dans le cadre de la première partition de la Pologne, le village est tombé dans les frontières de la partition autrichienne, une condition qui a survécu jusqu'en 1809, lorsque, à la suite de l'élargissement du duché de Varsovie, Nowosiółki est devenu une partie de ses frontières. . Un autre changement dans l'affiliation administrative de cette ville a eu lieu en 1815, lorsqu'elle a été incorporée au Royaume de Pologne établi au Congrès de Vienne, dépendant de l'Empire russe, au sein duquel elle s'est située jusqu'à ce que la Pologne retrouve son indépendance. La chapelle Rastawiecki de l'Église gréco-catholique, de l'Église orthodoxe et de l'Église catholique romaine, c'est-à-dire les nouveau-nés pluriannuels Église à travers l'histoire du XIXe siècle Nowosiółek. Construction de l'église actuelle à Nowosiółki a commencé après 1803 à partir de la fondation de Ludwik Baron Rastawiecki des armoiries Sas, qui a acheté la même année la propriété à Nowosiółki pour la dot qu'elle a reçue dans le cadre du mariage le 18 mai 1803 à Varsovie, sa femme Teresa Rastawiecka née Krajewski des armoiries de Trzaska. En raison de son éducation dans la foi catholique romaine, Ludwik Rastawiecki a érigé une chapelle sur la propriété achetée, qui tout au long de l'histoire a également servi d'église orthodoxe, puis d'église catholique romaine. L'héritier de Nowosiółek, Ludwik Rastawiecki, est né en 1772 et était le fils d'Andrzej Rastawiecki, qui en 1781, il reçut le titre héréditaire de baron en Galice de l'empereur Joseph II. Ludwik est diplômé en philosophie et en droit à l'Université de Lviv en 1791, il est le page de Stanisław August (il fera un compagnon à ses côtés), plus tard le maréchal du conseil de Tomaszów, un membre du Seym, un franc-maçon actif - en 1812 maître au temple d'Isis, en 1817. affilié à la loge de Casimir le Grand. Ludwik était également vice-président du conseil d'administration du poviat de Zamość, à partir de 1831, il était membre du Seym et châtelain du Royaume de Pologne, à partir de 1841, il était juge de paix dans le poviat de Tomaszów. En raison de nombreux mérites, il reçut en 1850 le titre de baron du Royaume et fut député de la confédération générale des deux nations auprès de Frédéric-Auguste de Saski et du duc de Varsovie. Dans la chapelle érigée par Rastawiecki, deux autels latéraux ont été créés, et devant l'autel principal, un chœur d'orgue a été créé, soutenu sur deux piliers. Le bâtiment était fait de briques de la briqueterie privée de Rastawiecki avec les initiales LR signées sur chaque brique. L'ensemble du temple était plâtré à l'extérieur et le toit était recouvert de plaques d'étain. Suivant la tendance de l'époque à cette époque, le fondateur a commandé la construction d'un temple baroque-classique avec un intérieur basé sur une illusion de peinture, en particulier sur les voûtes et sur les murs latéraux, en peignant des figures de, entre autres, des saints avec une ombre visible derrière eux. Du côté nord, un choeur a été construit, qui a été fermé en demi-cercle avec deux fenêtres sur les côtés opposés, et en dessous il y avait deux sacristie à quatre pans. Très probablement, la liturgie dans la chapelle a été célébrée par un prêtre de la paroisse de Rzeplin, à l'intérieur de laquelle se trouvaient Nowosiółki. En 1805, le fils de la famille Rastawiecki, Edward, est né dans le manoir de Nowosiółki, qui a passé sa jeunesse dans la région de Lublin. En 1816, Ludwik, baron Rastawiecki, avec sa femme et son fils Edward, s'installe à Varsovie. Le voyage était lié à la création en 1815 lors du Congrès de Vienne, du Royaume de Pologne, la soi-disant Pologne du Congrès à partir du duché de Varsovie qui l'avait précédé. A cette époque, Nowosiółki était à la frontière Le Royaume de Pologne. La famille Rastawiecki a décidé de partir, car de nombreuses écoles ont été créées à Varsovie, ainsi que l'Université de Varsovie, et il était donc évident qu'Edward obtiendrait une meilleure éducation là-bas. Avant 1807, selon la carte de 1795, le village se trouvait à l'intérieur des frontières de la partition autrichienne, de sorte que toutes les directions économiques et scientifiques étaient concentrées à Lviv. Le changement de frontières après 1815 a bloqué la possibilité d'aller à Lviv, où Ludwik, baron Rastawiecki, a obtenu son diplôme. La seule solution correcte était de partir pour Varsovie, car la guerre napoléonienne a provoqué un déplacement des frontières et après 1813 le village était sous la partition russe. Après son départ pour Varsovie, le baron Rastawiecki viendrait à Nowosiółki qu'occasionnellement pour vérifier l'état de la propriété qu'il possédait. Cela a aggravé l'état du temple, car les habitants de Nowosiółki ne pouvaient pas maintenir un si grand bâtiment en bon état. L'effondrement de la chapelle dans un bâtiment en décomposition a également été associé à des perturbations géopolitiques, car Nowosiółki était situé à la frontière même du Royaume de Pologne jusqu'en 1830, puis entre les partitions russe et autrichienne. Edward, baron Rastawiecki, qui en 1833, après la mort de la mère de Teresa Rastawiecka en 1830, est venu de Varsovie avec son père, qui s'est installé définitivement dans le manoir de Nowosiółki, est venu aider à restaurer le temple. Il a probablement aussi été causé par le déclenchement de l'insurrection de novembre et les nombreuses batailles qui en ont résulté à Varsovie. Rastawiecki décida alors d'agrandir considérablement le palais de Dołhobyczów, situé dans le domaine Rastawiecki, et de rénover les chapelles de Nowosiółki. La rénovation fut très importante, puisqu'un nouveau caveau fut alors construit, et tout l'intérieur fut recouvert d'une nouvelle polychromie. Au sous-sol de la chapelle sous l'autel principal, un mausolée Rastawiecki a été créé, auquel le corps de Teresa Rastawiecka a été transféré du cimetière de Dołhobyczów, et en 1847, après sa mort, le corps de Ludwik Baron Rastawiecki, décédé en le manoir de Nowosiółki, a été placé. Edouard Rastawiecki il était membre de nombreuses sociétés scientifiques importantes, incl. Société impériale d'histoire et d'antiquités russes, Société scientifique de Cracovie et Société pour l'encouragement des beaux-arts de Varsovie. Il a pris une part active à la vie culturelle de Varsovie. Il n'a pas non plus refusé de participer à diverses œuvres sociales de la Société agricole de Varsovie, de la Société caritative ou du Conseil d'administration de la route du fer Varsovie-Vienne. Il était actif en public à Varsovie, où il possédait un petit palais rue Mazowiecka, mais il organisa une collection d'art et une bibliothèque à Dołhobyczów. Selon le sablier posthume, Edward était un chevalier de l'Ordre papal de Saint Grégoire, de l'Autrichien François-Joseph et du Danois Danenbrok. En 1837, Rastawiecki agrandit le siège de son père avec la participation d'Antoni Beck. Sa collection, qui se composait de plus de 200 peintures, comprenait des œuvres de Marceli Bacciarelli, Piotr Norblin, Aleksander Orłowski, Antoni Brodowski et Antoni Blank. Malheureusement, bon nombre de ces œuvres ont été dispersées et endommagées pendant la Première et la Seconde Guerre mondiale. Il mourut le 23 février 1874 et fut enterré au cimetière Powązki à Varsovie. De nombreuses années plus tôt, avant la construction de la chapelle Rastawiecki, de l'autre côté du réservoir d'eau, il y avait une église - une église gréco-catholique, érigée par le Stężycki Staroste, Karol Tarło, au 17ème siècle après l'invocation de l'Assomption de la Bienheureuse Vierge Marie. Selon le recensement de 1930 effectué dans le district de Tomaszów, il semble que les églises aient été initialement construites pour la population catholique romaine, rebaptisée plus tard église gréco-catholique, cependant, d'après les listes de paroisses faites dans la région de Belz, il semble que la La paroisse gréco-catholique existait à Nowosiółki depuis le XVIe siècle et l'église a été construite dès le début. En parcourant la liste du consistoire du diocèse de Chełmno, on peut lire les premières informations sur l'apparition de l'église de Nowosiółki. Protocole de visite de 1732, rédigé par les commissaires contrôlant la paroisse : P. Józef Ostaszewski et le P. Mikołaj Sarobkiewicz dit que les murs de l'église étaient bons, mais que le toit avait besoin d'être rénové. Vers le bas l'intérieur était conduit par une seule porte montée sur trois gonds et corbeaux en fer, fermée par une poignée. Il y avait deux fenêtres dans des cadres en bois dans le bâtiment. La description montre qu'il y avait quatre cloches sur le clocher de l'église et deux sur la façade. En 1761, la paroisse fut visitée par l'évêque de Chełm, Maksymilian Ryłła, et le protocole de visite préparé à cette époque indiquait que l'église était située dans les toits et les murs de la propriété, ce qui peut indiquer qu'à partir de la première visite, le temple a été rénové, probablement à partir de la fondation de Ludwika Trębińska, qui était alors propriétaire du domaine de Nowosiółki. En outre, ce protocole comprend également un enregistrement d'un beffroi en bois à côté de l'église et du cimetière, qui devait être clôturé. Du protocole de la visite effectuée par le P. Michal Grabowiecki en 1775. ainsi que la visite de 1780 montre que l'état de l'église était bon et qu'à cette époque l'équipement de l'église s'agrandissait - l'église a acquis de nouvelles bannières, images, calices et robes. Dans ces descriptions la boîte plaquée or pro conservando Venerabili a été remplacée, 2 gobelets (argent et étain), 2 patènes en argent et étain, 2 étoiles en étain, cuillère en étain. Au cours des années suivantes, de nouvelles couronnes, instruments liturgiques - ampoules, purificateurs et caporaux - sont achetés. Les premiers registres paroissiaux dans lesquels les naissances, les mariages et les décès étaient enregistrés dans la paroisse datent de 1812. De nombreuses signatures montrent qu'à cette époque le curé de la paroisse gréco-catholique était le père Jan Koźmiński jusqu'au 15 avril 1824, date à laquelle il mourut au presbytère à l'âge de 65 ans. À l'heure actuelle, le frère du prêtre décédé, Jakub Koźmiński, est devenu l'administrateur et le greffier de l'état civil, et à partir de 1826 Leon Koźmiński - le futur curé de Dołhobyczów - est devenu l'administrateur de la paroisse. Julian Słabniewicz est devenu le curé de la paroisse à partir de 1829, qui était également le doyen du doyenné de Tychy. Il fut curé de la paroisse jusqu'en 1857, mais en raison de sa mauvaise santé, il lui fut affecté en 1856 comme auxiliaire de paroisse, fils du père Nestor Słabniewicz. Le père Julian est décédé à Nowosiółki le 30 mai 1857 et, comme indiqué dans le livre des naissances, mariages et décès, le décès a été certifié par l'intendant du domaine Rastawiecki - Aleksander Konopatzki. À partir de 1868, une ordonnance de sauvegarde des actes d'état civil en russe a été introduite, et le dernier livre conservé de la paroisse gréco-catholique, dont le curé était le père Nestor Słabniewicz, date de 1872. En 1875, en raison de nombreuses campagnes de l'administration russe visant à la liquidation de la religion gréco-catholique dans le diocèse de Chełm, l'église et l'église gréco-catholique en bois devinrent le siège de l'église orthodoxe de la Dormition de la Mère de Dieu. Habitants de la paroisse, ils ont été forcés par l'appareil de l'envahisseur russe de se convertir à l'orthodoxie. Célébrer la liturgie dans la dénomination gréco-catholique était totalement interdit. Le curé de l'époque, Nestor Słabniewicz, devint prêtre orthodoxe jusqu'en 1897, date à laquelle il mourut et fut enterré au cimetière. La question d'avoir une église dans la première moitié du XXe siècle. Après la fin de la Première Guerre mondiale, la construction de l'église, en raison de l'emplacement de Nowosiółki à l'intérieur des frontières de la République de Pologne, comme avant les partitions, était en possession des autorités locales de l'État. Le temple a été retiré de la paroisse orthodoxe sous l'accusation de s'en être emparé illégalement en 1875, et depuis lors, aucune messe ou autre service n'a eu lieu dans l'église. Au jour Le 31 août 1919, les habitants du village de Nowosiółki et d'autres, dont Poturzyn et Wasylów, envoyèrent une demande à l'évêque de Lublin pour remettre l'église aux catholiques pour la prière. Plus de 60 personnes par nom et prénom ont signé la demande. Dans la justification de la demande, il était indiqué que les personnes âgées et les enfants devaient parcourir une longue distance pour se rendre dans d'autres paroisses afin de prier dans l'église. La paroisse active près de Nowosiółki était la paroisse de Rzeplin, située à plus de 6 kilomètres de Nowosiółki, ou la paroisse d'Oszczów. L'église était inutilisée, verrouillée, donc c'était juste Selon les habitants, il serait remis aux catholiques. En vertu de la loi actuelle, l'évêque de Lublin ne pouvait pas décider de remettre le bâtiment de l'église aux catholiques, c'est pourquoi le 24 novembre 1919, il envoya la demande au ministère des Confessions religieuses et de l'Éveil public à Varsovie. En réponse à la demande, l'évêque de Lublin, Marian Fulman, a reçu une lettre, dans laquelle il était indiqué que la remise du bâtiment de l'église ne peut avoir lieu que temporairement et ne préjuge pas de la question de la propriété et de la possession future. Le Starost Tomaszowski, qui dans une lettre du 7 janvier 1920, indiquait qu'il n'y avait aucun obstacle à la remise de l'église aux catholiques, fut également obligé de commenter le transfert de l'église. Le ministère, dans une lettre du 29 janvier 1920, autorise l'utilisation temporaire de l'église à des fins religieuses. La procédure de remise des clés de l'église a été prise en charge par Starost Tomaszowski et à partir du 20 avril 1920 ans, les prières pouvaient avoir lieu dans l'église. A cette époque, il y avait une pénurie, donc un prêtre nommé par un évêque d'une autre paroisse venait à l'église tous les dimanches. Pendant des années, la voïvode de Lublin, malgré l'existence de locaux, n'a pas demandé au ministère la création d'une paroisse, parce qu'il y avait un différend entre la communauté orthodoxe et les catholiques sur la propriété de l'église. Le patriarche orthodoxe du diocèse de Chełm a fait de nombreuses demandes pour le retour de l'église. Les autorités ne voulaient pas exacerber le conflit existant entre les parties et ont retardé la décision d'établir une paroisse à Nowosiółki. Jusqu'en 1938, les catholiques ne tenaient des offices à l'église que le dimanche et les jours fériés les plus importants. L'église de Nowosiółki, malgré de nombreuses demandes et efforts de la communauté catholique, n'a pas pu devenir le siège de la paroisse pendant près de vingt ans. En avril 1938, les autorités de l'État ont publié une ordonnance obligeant l'armée à aider à établir une paroisse dans la région de Lublin. Dans la région de Zamość, cette aide a été fournie par la 3e division d'infanterie des légions de Zamość, dirigée par le commandant Bruno Olbrycht. Ce n'est que l'intercession personnelle du commandant Olbrycht qui a amené le ministère à donner un avis positif sur le transfert permanent de l'église aux catholiques et l'établissement d'une paroisse en elle. Le 3 mai 1938, l'évêque de Lublin érigea personnellement la paroisse de la Transfiguration. Il convient de noter que le même appel a été lancé par la paroisse orthodoxe après 1900, avant que l'église ne soit prise en charge par les autorités de l'État, ce qui résulte du document envoyé par le voïvode de Lublin au ministère en 1931. Le premier curé de la paroisse fut le père Józef Bednarczyk, qui dut faire face aux nombreuses tensions entre les communautés orthodoxes et catholiques. L'apparence du temple à l'heure actuelle L'église de Nowosiółki a subi de nombreux changements, principalement liés à la rénovation effectuée par Edward Rastawiecki, aménageant en même temps la crypte de la famille dans le sous-sol du temple, mais également liés à la conversion de la chapelle en église orthodoxe en 1875. La construction du temple n'a pas non plus été épargnée par la Seconde Guerre mondiale, au cours de laquelle le milieu de l'église a été brûlé, ainsi que le toit et la voûte en bois. Tous les objets importants pour le culte, y compris les peintures, les vases liturgiques, etc., ont été pillés. Après la fin de la guerre, l'église a nécessité une réfection en profondeur et de nombreux travaux. Les personnes qui retournaient à Nowosiółki après 1945 n'étaient pas en mesure de faire les dépenses financières nécessaires pour couvrir le toit et réparer l'intérieur. Lors d'une visite pastorale dans la paroisse voisine de Dołhobyczów, l'évêque de Lublin, Stefan Wyszyński, résidant à Nowosiółki, a demandé de recouvrir le toit de roseaux et d'autres plantes poussant près de l'étang à côté de l'église. Les temples ont été recouverts d'un toit en 1948, lorsque l'intérieur a été restauré, si possible, et des fenêtres ont été ajoutées. Au cours des années suivantes, d'autres rénovations ont été effectuées et les polychromes et les peintures ont été restaurées et apportées à Nowosiółki depuis d'autres endroits. Dans les années 70, les clochers ont été rénovés, dont le toit a été incendié pendant la Seconde Guerre mondiale. La façade extérieure de la nef est divisée par des pilastres pairs, et aux coins simples qui supportent l'entablement simplifié. Un entablement semblable est couronné par les murs lisses du chœur et de la sacristie. Élévation avant elle est surmontée d'un pignon triangulaire. L'ensemble du front a été formé lors de la rénovation effectuée par Edward Baron Rastawiecki après 1833, lorsque les tours ont été liquidées. Dans l'axe de la façade avant, il y a une faible cassure bosselée qui, dans la zone du pignon, se transforme en un surplomb avec un évidement fermé par une arcade. Les fenêtres de la nef sont fermées avec un arc segmentaire et un arc en plein cintre dans le presbytère et la sacristie. À l'intérieur de l'église, les murs de la nef sont divisés par des piliers muraux à pilastres ioniques. Entre eux, il y a des évidements semi-circulaires avec des fenêtres au sommet. Des lignes multicolores de l'arc-en-ciel courent le long de la voûte, qui était en bois et recouverte de couches de roseau et de plâtre. Le chœur de musique est soutenu par trois arcades à piliers semi-circulaires avec des pilastres ioniques et un entablement classique. Les plans au-dessus des arcades sont recouverts de décorations en stuc classicistes. Le corps est couvert d'une voûte en berceau avec des lunettes, et les pièces restantes avec des plafonds. Des carreaux de marbre noir et blanc en damier ont été posés sur le sol de l'église. Une polychromie recouvrant l'intérieur il a un caractère baroque tardif, créé par des autels peints illusionnistes. Sur les côtés de l'autel principal, il y a des figures peintes de St. st. Pierre et Paul sur des socles à colonnes. Au centre se trouve une image du Christ en croix du XVIIIe siècle. Deux autels latéraux près de l'arc-en-ciel forment des pilastres illusionnistes et cannelés dans les faîteaux, des anges tenant les attributs du Christ et de Marie. Les autels présentent également des éléments en stuc classiques, notamment des cadres pour l'image de la Transfiguration du Seigneur et de l'Immaculée Conception. Les peintures originales situées dans les cadres n'ont pas survécu jusqu'à nos jours, car les peintures des autels latéraux ont été peintes en 1954 et l'image du Christ en croix a probablement été apportée d'un autre temple. Il y a des reliques de St. Faustina Kowalska, qui se trouvent sur l'autel latéral de la Transfiguration. Actuellement, il y a un monument dans l'église en bois de tilleul par un paroissien de Poturzyn, qui a fait un cadeau si précieux à la paroisse. Prêtres de la paroisse de la Transfiguration du Seigneur à Nowosiółki 1. prêtre Józef Bednarczyk, curé dans les années 1938 - 1940 2. Père Edward Szymkiewicz, administrateur de la paroisse en 1940 - 1944 - est né en 1909 à Libawa, en Lettonie, dans une famille cléricale polonaise, où le père Antoni et la mère Elżbieta se sont occupés de l'éducation religieuse et nationale de leurs enfants. Le père Edward a passé ses années d'enfance à Libawa, puis à Minsk, et la plus longue à Tchernihiv. Après la mort de ses parents pendant la guerre en 1920, le garçon de 11 ans est allé à l'orphelinat de Turkowice. Ce centre a été créé après 1917 pour les enfants polonais victimes de la Révolution d'Octobre. En raison d'une grande foi, le P. Szymkiewicz, est remarqué par les sœurs qui voient en lui l'étincelle d'une vocation. Par conséquent, dans l'année scolaire 1923. il a commencé ses études dans un petit séminaire jésuite à Chełm. En 1925, à l'âge de seize ans, il commence son noviciat avec Jésuites à Kalisz. En juillet 1927, il fait ses premiers vœux religieux à Kalisz et est envoyé étudier la philosophie en France. Au bout de trois ans, il retourna en Pologne et commença quatre années d'études théologiques à Lublin au Collège théologique jésuite de Bobolanum. Il a été ordonné prêtre le 5 décembre 1937 à Varsovie par l'évêque. Stanisław Gall. Après avoir passé les examens de probation, il s'est retrouvé à Gdynia, où il a travaillé comme prêtre, prêchant, prêchant des conférences et des retraites. Les autorités monastiques l'affectèrent au soi-disant écrivains, regroupés dans une maison religieuse sur ul. Rakowiecka à Varsovie, où se trouvent les reliques de St. Andrzej Bobola. Avec le déclenchement de la Seconde Guerre mondiale, le P. Szymkiewicz a commencé à travailler dans un établissement sanitaire à Varsovie en tant qu'aumônier, et après l'entrée des Allemands, il a été arrêté et emprisonné à Pawiak, où il a souffert d'un typhus sévère, mais a été libéré de prison. Ces expériences ont contribué à rompre les liens avec la justice. Il est libéré le 17 juin 1940. De juin 1940 au 20 mars 1944, il est administrateur des paroisses de Nowosiółki et Wiszniów dans le doyenné de Tomaszów. L'église de Nowosiółki a été saisie par les Ukrainiens. Comme le P. Edward, l'hôtesse Helena Szymańska, a aménagé une chapelle dans le parloir de la paroisse et a ainsi sauvé de nombreux biens d'église et privés du curé précédent. Il y a également eu plusieurs attaques ukrainiennes et le père Edward, grâce au courage de l'hôtesse, a évité la mort. De plus, de juin à août 1940, après son arrestation et sa déportation au camp de Dachau, le P. Dominika Maja, P. Szymkiewicz, administra la paroisse de Łaszczów. Lorsque le front approchait et que la région de la rivière Bug s'enflammait d'émeutes et d'attaques, le père. De mars 1944 à mai 1944, Edward était un partisan. À partir du 21 mai 1944, il est administrateur temporaire à Horyszów Polski près de Zamość. Au début, il a aménagé une chapelle temporaire à Stabrów. Puis il regagna l'église et traversa les huttes derrière les planches jusqu'au chœur. Du 16 mai 1945 au 5 juin 1948, il travaille dans la paroisse de Dub, au doyenné de Tomaszów Lubelski. Périodiquement du 22 avril au 13 octobre 1947, le P. Szymkiewicz desservait également la paroisse de Zubowice4. Le 23 novembre 1947, le P. Szymkiewicz, en tant qu'ex-jésuite, signa le décret d'incardination, prêta serment d'allégeance au diocèse et devint ainsi le prêtre du diocèse de Lublin. Le 5 juin 1948, à sa propre demande, il est démis de ses fonctions d'administrateur de la paroisse de Dub et nommé administrateur de la paroisse de Kumów5. Le 30 juin 1950, le P. Szymkiewicz a été arrêté. Il ne revint de prison que le 8 février 1952, date à laquelle on découvrit qu'il n'était pas coupable. Le tribunal militaire de district de Lublin l'a condamné à la prison pour avoir omis de signaler la présence de membres de la résistance à Kumów (ils sont venus voir le prêtre pour l'argent qu'il avait pour construire le presbytère). Du 30 juin 1950 au 31 décembre 1951, il purge sa peine au château de Lublin, puis à Rawicz. Après sa libération, sur "l'avis" du bureau départemental de la sécurité publique de Chełm, il a dû changer de lieu de résidence et de travail pastoral. Le 10 juin 1952, le P. Szymkiewicz est devenu le curé de la paroisse de Popkowice. Il a été curé de cette paroisse pendant 20 ans, puis il a été muté au poste de curé de Księżomierzy. Pr. Edward est mort subitement avant la messe du matin. le samedi 15 novembre 1980 et a été inhumé au cimetière de Księżomierzy. 3. Père Antoni Peret, qui était l'administrateur de la paroisse dans les années 1947 - 1951 4. Le père Stanisław Wolanin, curé dans les années 1951 - 1958 - est né à Orzechówka, poviat Brzozów. En 1901, il obtient son diplôme d'études secondaires. Pendant un an, il a servi dans l'armée et a réussi l'examen d'officier au 35e régiment d'infanterie à Budejovice. En 1903, il commença ses études au séminaire à Przemyśl, où il fut ordonné prêtre le 16 juin 1907. Il a travaillé comme vicaire dans les paroisses suivantes : Turka, Bieliny et Łętownia. Pendant la Première Guerre mondiale, il est aumônier militaire à Vienne, Sopron, Hongrie, Przemyśl, Tirol et Trieste. En 1918, il a commencé à travailler dans la paroisse des États-Unis. Après un congé en 1919-1921, il devient curé à Dobromil, et à partir de 1932 à Świtarzów. En 1933, il est excardiné dans l'archidiocèse de Lviv. Dans le cadre de l'expatriation, il s'installe à Ostrów, dans une partie de l'archidiocèse de Lviv, dans le poviat de Sokal et dans le doyenné de Bełz. Il y resta jusqu'à ce que les nationalistes ukrainiens (un imbécile de l'armée insurrectionnelle ukrainienne Taras Onyszkewycz "Hałajda") attaquent la ville dans la nuit du 31 mars 1944. Ils brûlent près de 300 maisons et assassinent 76 Polonais. L'autodéfense polonaise d'Ostrow se situait en trois points : à la gare, à l'école et à l'église. C'est là que les Polonais devaient se concentrer en cas d'alarme. La défense de l'église était commandée par le P. Wolanine. Le groupe de défense de l'école était dirigé par un enseignant local. Les Ukrainiens n'ont pas réussi à tuer tous les Polonais, mais ils ont incendié le village aux maisons au toit de chaume. Les Polonais survivants se sont échappés. Deux semaines après ce crime, les partisans de Bandera ont assassiné 17 Polonais, pour la plupart des personnes âgées, près de la rivière Sołokija, qui n'avaient pas quitté Ostrow. Neuf autres Polonais ont été tués lors d'attaques ultérieures en 1944. Les autres sont allés vers l'ouest par crainte de nouvelles attaques. Les Allemands les ont aidés en fournissant un train de secours aux Polonais, grâce auquel ils ont atteint les environs de Przeworsk. 5. Père Józef Kruk dans les années 1958 - 1966 6. Père Stanisław Pilichowski dans les années 1966 - 1988 7. Père Stanisław Żak dans les années 1988 - 2015 8. Père Jerzy Rzeszowski, actuellement depuis 2015 Plusieurs cartes avec Nowosiółki marqué Culture et histoire de Nowosiółki La carte a été publiée en 1804 et est l'une des premières à montrer en détail l'emplacement du village dans la région orientale de Lublin. Carte de 1820, qui montre le village comme Nowosiółki Pokropiwne. Une attention particulière est attirée sur la frontière clairement délimitée des partitions autrichienne et russe, qui partait du côté est. La carte montre l'église gréco-catholique située du côté sud de l'étang de Nowosiółki. Carte du Royaume de Pologne publiée en 1826 avec la partie où se trouve le poviat de Tomaszowski. Carte publiée en 1856, qui intitule également le village comme Nowosiółki Pokropiwne avec l'église gréco-catholique marquée. Carte du Royaume de Pologne publiée en 1864. La carte montre clairement l'emplacement de la chapelle existante construite par Ludwik Rastawiecki et de l'église gréco-catholique de l'autre côté du réservoir d'eau. Une carte publiée en 1876, qui montre exactement les bâtiments situés dans la ferme, ainsi que les chapelles, les croix et l'église de Nowosiółki. La carte a été publiée en 1896 avec les villes voisines, y compris Poturzyn, où l'usine sucrière est indiquée. Carte russe publiée en 1913 sur où l'existence d'une église gréco-catholique en bois a été marquée pour la dernière fois. Une carte publiée en 1915, montrant 2 moulins à Nowosiółki et une partie supplémentaire du village, situé à proximité de Telatyn - Minkowiec. Une carte, également publiée en 1915, avec 2 moulins à Nowosiółki et une partie supplémentaire du village, située à proximité de Telatyn - Minkowiec. Il n'y a aucune indication de l'église gréco-catholique sur la carte - ce qui peut confirmer qu'après le déménagement des fidèles gréco-catholiques dans la chapelle construite par Rastawiecki, l'église en bois a été détruite. Une carte de l'entre-deux-guerres avec la gamme des frontières provinciales pour 1931. Un manoir est marqué à Nowosiółki et la route a été tracée sur la carte de la manière à l'époque et maintenant elle traverse le village. La carte montre la forêt qui était encore là, à travers laquelle passe la route de Wasylów. Carte du gouvernement général pendant la Seconde Guerre mondiale en 1940. La carte confirme qu'à cette époque Nowosiółki était située à l'intérieur des frontières du gouvernorat dans le poviat de Hrubieszów, dans la commune de Poturzyn. L'emplacement de Nowosiółki est marqué en rouge. Carte publiée en 1944. Un plan de la collection WIG de 1944, qui montre l'église et la chapelle. Toutes les informations contenues dans la description de l'histoire de l'église de Nowosiółki ont été tirées des registres de la paroisse gréco-catholique de Nowosiółki de 1812 à 1872, des informations obtenues dans les archives de Varsovie, Lublin et Zamość. De plus, l'auteur de la description s'est appuyé sur des monographies et des opinions de la famille Rastawiecki, ainsi que sur des articles publiés par Edward Baron Rastawiecki. Informations sur Ludwik et Edward Rastawiecki prises - Seweryn Uruski, Famille. Les œuvres à base de plantes de la noblesse polonaise, volumes I-XV, Varsovie 1904-1931 Informations sur le P. Szymkiewicz, extrait de Głos Ziemia Urzędowskiej - Anna Wnuk, pp. 77-79 Informations sur le P. Wolanin tiré de l'Annuaire Kolbuszowski n° 17 - pp. 177-179 La description de l'église gréco-catholique a été tirée des documents disponibles dans les Archives of Historical Records. Les cartes proviennent du site Web http://igrek.amzp.pl/ auquel mènent les liens. Mon association Nowosiółki Nowosiółki 66, 22-652 Telatyn RÉGON : 384083630 PIN : 9212039655 Numéro de compte bancaire : 49 9620 0005 0100 0355 2000 0010 Daniel Pawłowski - Président du Directoire Numéro de téléphone du compte 887 659 672 politique de confidentialité Toute copie du contenu du site Web nécessite le consentement de l'auteur exprimé par écrit.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Czerwona Marysin – pas graniczny między zaborem austriackim i rosyjskim – droga do Lisek. Dawny pas graniczny między zaborem austriackim (Galicja) i rosyjskim w latach 1809-1918. Wśród lokalnej społeczności do dziś funkcjonuje określenie Galicja, które było potoczną nazwą ziem Rzeczypospolitej zagarniętych przez zaborców austriackich w latach 1772–1918. Austria nadała tym terenom oficjalną nazwę „Królestwo Galicji i Lodomerii” (niem. Galizien und Lodomerien). Nazwa miała uzasadniać rzekome prawa Habsburgów do księstwa halickiego i włodzimierskiego. Liski były wsią pogranicza Starej Galicji, w której ze względów położenia, pas graniczny znajdował się w lesie, było łatwo przekroczyć granicę. W czasie powstań a zwłaszcza w czasie Powstania Styczniowego powstańcy często wybierali trasę Liski - Nowosiółki. Przekraczali granicę z Królestwem Polskim na polach łączących Liski, Nowosiółki i Marysin. Po krwawych walkach 19 maja 1863 roku w Mołożowie rannych powstańców eskortowano do Galicji właśnie trasą graniczną Nowosiółki - Liski. Trasa przejazdu wozów z rannymi przebiegała przez Nowosiółki, las w Marysinie kończąc się w Liskach. Opis tych wydarzeń przedstawił w swoim pamiętniku jeden z młodych powstańców biorący udział w walkach na tych terenach Stefan Brykczyński : „Rozbudził nas dopiero w jakimś gęstym lesie oficer, rozkazujący oddać broń, którąśmy wszyscy przy sobie mieli na wozie. Na wpół przytomny, przecierając oczy, zapytałem go, co to jest? gdyż nam pozwolono broń zatrzymać przy sobie, ale on odrzekł tylko krótko: - Rozkaz, przechodzimy granicę, broń złożyć na ten wóz, co nadjeżdża”. Autor pamiętnika przedstawia też opis kontroli wozów z rannymi powstańcami na polach marysińskich przez austriacką straż graniczną: „Nagle rozległo się znane nam tak dobrze z tuczapskiej szarży: dududule i w całym pędzie wypadł na nas szwadron huzarów węgierskich z dobytemi szablami i wielce groźnemi minami. Otoczyli nas natychmiast ze wszystkich stron, przytem słyszałem, jak się nasz Ubysz z poczciwym Węgrem, rotmistrzem owego groźnego szwadronu, o coś mocno, po niemiecku, ujadał, w końcu Węgier parsknął śmiechem, machnął ręką i doskonale słyszałem, jak powiedział: - No ja! ist gut, aber ich weiss in davon nichts! O co im szło, nie wiem, ale mówiono potem u nas, że poczciwi Węgrzy, dwie godziny czekali na to, żebyśmy się mogli rozbroić i broń ukryć”. W Liskach w czasie opisywanych walk przygotowano punkt medyczny dla rannych. „Jechaliśmy tedy pod ową groźną eskortą ku wsi Liski, dokąd nas tryumfalnie przyprowadzono, i gdzie już nas oczekiwało obywatelstwo okoliczne z doktorami, opatrunkami i taką masą jedzenia i picia, żeby nam chyba na rok starczyło. Postawiono nas w miejscowej szkółce, w gminie a po opatrzeniu rannych i obfitem nakarmieniu wszystkich, poprowadzono dalej do Uhnowa, miasteczka blisko Lisek leżącego. Ciężko ranni zostali w Liskach, a obywatelstwo i mnóstwo chłopów, którzy nas także obficie częstowali, ruszyli za nami do Uhnowa” . Przypisy: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t.V, Warszawa 1884, s. 312; S. Brykczyński, Moje Wspomnienia Rok 1863, Warszawa 1908 .

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Czerwona Grób nieznanego żołnierza. Grób nieznanego oficera Wojska Polskiego zamordowanego przez Ukraińską Powstańczą Armię we wrześniu 1939 roku. Miejsce wiecznego spoczynku rodziny zamordowanej w Radkowie w 1944 roku przez ukraińskich nacjonalistów. Przypisy: ● S. Jastrzębski, Ludobójstwo nacjonalistów ukraińskich na Polakach na Lubelszczyźnie w latach 1939-1947, Wrocław 2007, s. 195.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Niebieska Pomnik upamiętniający poległych żołnierzy Armii Krajowej w Posadowie. Pomnik upamiętniający 61 Partyzantów Armii Krajowej poległych w obronie ojczystej ziemi pod Posadowem, Rzeczycą i Żulicami 9 kwietnia 1944 roku w walce z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii. Wśród dowódców i oddziałów żołnierzy AK biorących udział w walkach pod Posadowem można wymienić: por. Witolda Kopeć pseudonim Ligota ze swoim oddziałem leśnym, kompanię ppor. Jana Kulika Beli, szwadron zwiadu konnego wachmistrza Korczyńskiego Małego, st. sierż. Jana Opiełko Arab ze swoją kompanią, kompanię Jana Sierleczki Szarfy i kompanię st. sierż. Władysława Wiśniewskiego Lemiesza. Sam przebieg walk opisał ich uczestnik Stanisław Szkolnikowski pseudonim Rawicz we wspomnieniach w publikacji wydanej przez Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej Okręgu Zamość: „9 kwietnia 1944 r. w pierwszy dzień Wielkanocy, główne uderzenie UPA skierowane zostało na odcinek Telatyn - Steniatyn -Posadów - Rokitno. Natarcie to było prowadzone siła 2000 ludzi, wzmocnionych ciężką bronią maszynową, granatnikami i moździerzami. Nieprzyjaciel wprowadził do boju swoje wyborowe oddziały. W pierwszej fazie walki oddziały nasze zostały zepchnięte do tyłu, ale wszystkie stracone pozycje odbiły. Najbardziej zaciekłe boje trwały w lesie posadowskim, gdzie z największym wysiłkiem oddziały por. Kopcia Ligoty powstrzymywały ataki wroga. Jednocześnie z atakiem na Posadów Ukraińcy uderzyli na Telatyn. Oddziały Sierleczki Szarfy zostały wyparte z kolonii Steniatyn i Telatyn, obie miejscowości płonęły. Zaczął się też wielogodzinny bój o Żulice, które pomimo bardzo silnego ataku zostały utrzymane. Uformowany nowy nasz oddział zajął wzgórze pomiędzy lasem i Steniatynem, co bardzo ułatwiło swobodę działań. W walce obydwie strony poniosły bardzo duże straty. W tym czasie pod Posadowem trwały falowe ataki Ukraińców i dochodziło do walki wręcz. W godzinach popołudniowych ataki osłabły, a por. Witold Kopeć Ligota wyparł nieprzyjaciela z lasu posadowskiego i odbił Posadów. Dopomógł mu w tym atak oskrzydlający kpr. Jurkiewicza, wprowadzając zamieszanie w szeregach wroga. Niestety, dzielny kapral zginął. Ze strony naszej w tej bitwie brało udział ok. 1000 żołnierzy, wielu z nich poległo lub zostało rannych. Bitwa 9 kwietnia 1944 r. nie przyniosła Ukraińcom spodziewanego sukcesu. Oddziały polskie pomimo ciężkich strat utrzymały pozycje i nie pozwoliły zepchnąć się za Huczwę. Tym wspomnieniem chcę złożyć hołd poległym bohaterskim żołnierzom oraz wyrazy głębokiego szacunku tym, którzy brali udział w bitwie i przeżyli” . Przypisy: J. Jóźwiakowski, Armia Krajowa na Zamojszczyźnie, t.II, Zamość 2021, s. 557- 558.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Zielona Fot: Jakub Kruczek, licencja: CC BY 3.0 Mogiła pomordowanych mieszkańców Poturzyna w 1944. W centrum Poturzyna przy drodze do Witkowa znajduje się zbiorowa mogiła pomordowanych mieszkańców Poturzyna i innych miejscowości. Zbrodnia miała miejsce 1 kwietnia 1944 roku. Tego dnia żołnierze z 14. Dywizji Grenadierów SS wraz z pododdziałem Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) dokonali masakry na 162 Polakach. Wśród zamordowanych ofiar oprócz mieszkańców Poturzyna znajdowały osoby z terenu gminy Dołhobyczów i Kryłów, które schroniły się w Poturzynie. Przypisy: ● S. Jastrzębski, Ludobójstwo nacjonalistów ukraińskich na Polakach na Lubelszczyźnie w latach 1939-1947, Wrocław 2007, s. 187.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Zielona Figura Chrystusa Hegla. O figurze Chrystusa autorstwa Konstantego Hegla pisze Agnieszka Pawłowska, mieszkanka sąsiednich Nowosiółek ze Stowarzyszenia Moje Nowosiółki, w pracy zbiorowej pod redakcją prof. Krystyny Chałas Znaki wiary i pamięci: „Jedna z nich to właśnie figura Jezusa Chrystusa, reprezentująca styl klasycystyczny, nawiązująca do form antycznych. Wykonana została z piaskowca w 1862 r. Niezwykłość tej figury wyjaśnia Aleksandra Melbechowska-Luty: „Główną cechą owych rzeźb religijnych jest eklektyzm. Hegel tworzył je niejako ze składania różnych elementów i form stylistycznych tak, by osiągnąć najdoskonalszy model postaci Chrystusa (...)”. Figura przedstawia Chrystusa w geście błogosławieństwa, stojącego na wysokim cokole. Postać Chrystusa ukazana jest w naturalnej wielkości, z prawą ręką uniesioną do góry, prawą nogą wysuniętą lekko do przodu, w płaszczu i tunice. Na każdej ze ścian cokołu umieszczono cztery ryte inskrypcje zaczerpnięte z ewangelii: „A gdy przyjdzie godzina sądu, wymierzone wam będzie według zasług waszych”. „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią S. mat.”. „Błogosławieni, którzy cierpią dla sprawiedliwości, albowiem ich jest królestwo Niebieskie”. „Błogosławieni, którzy w Panu umierają, albowiem uczynki ich za niemi idą. Obj. S. Jana”. Na podstawie cokołu znajdują się ryte napisy daty w zapisie rzymskim: MDCCCLXII i arabskim: 1862. Rzeźba opatrzona jest również sygnaturą artysty: „C HEGEL SCULP”. Figura Jezusa Chrystusa została wtórnie umieszczona na cmentarzu prawosławnym w XX wieku, podobnie jak inna figura przedstawiająca Najświętszą Maryję Pannę również autorstwa Hegla, z 1860 r., usytuowana na terenie cmentarza wojennego z I wojny światowe w Poturzynie i wraz z nim wpisana do rejestru zabytków. Według źródeł historycznych oba posągi należały do właściciela nieistniejącego już dworu w Poturzynie - Tytusa Woyciechowskiego i pierwotnie ustawione były w ogrodzie, na terenie majątku. Figura na cmentarzu prawosławnym była ofiarą nie tylko upływu czasu, ale także chuliganów, którzy parę lat temu uszkodzili rzeźbę, pozbywając się jej dłoni. Długo stała ona bez żadnego zabezpieczenia przed niszczeniem się, aż w 2022 roku stowarzyszenie Moje Nowosiółki, działające lokalnie na rzecz kultury i historii, zwróciło się do konserwatora zabytków o wpisanie figury w rejestr zabytków i rozpoczęcie działań konserwujących zabytek. Dlaczego akurat ta figura? Zabytek ten ściśle związany jest z lokalną tradycją, stanowi świadectwo o minionej historii i świetności dworu w Poturzynie. Ze względu na religijny temat i przekaz inskrypcji spełniał ważną funkcję moralizatorską. Jest przykładem nielicznie ocalałej grupy dzieł po wybitnym polskim rzeźbiarzu Konstantym Heglu, którego spuściznę w znacznej mierze zniszczyły działania podczas II wojny światowej. Wyryta na rzeźbie data i sygnatura artysty jasno wskazują na proweniencję rzeźby, która ma wartości historyczne, artystyczne oraz naukowe. W 2023 trwa zbiórka utworzona przez stowarzyszenie Moje Nowosiółki w celu pozyskania środków na odnowienie i konserwację figury Jezusa Chrystusa. Niewątpliwie zabytek ten (jak oficjalnie można już go nazwać) będzie cząstką historii dla przyszłych pokoleń - nie tylko historii czasów Hegla i Chopina, ale i naszej. W naszych rękach spoczywa przecież to, co mamy od przodków i to, czemu pozwolimy istnieć dalej”. Przypisy: A. O. Pawłowska, Figura Jezusa Chrystusa na cmentarzu prawosławnym we wsi Poturzynie, gmina Telatyn, powiat tomaszowski, województwo lubelskie, [w] Edukacja przez projekty studentów pedagogiki KUL, praca zbiorowa pod redakcją prof. Krystyny Chałas, t.III Znaki wiary i pamięci, Lublin 2023, s. 75-77.

Strona promuję miejscowość region wschodniej lubelszczyzny, która jest bogata w kulturę i wydarzenia historyczne. Strona przedstawia piękno wsi poprzez ukazanie fotografii, historii, mieszkańców wsi oraz organizacji pozarządowych. Na stronie został także opisany Skansen Aktywny w Nowosiółkach. Démarrer Nowa strona Événements Association AIDE POUR L'UKRAINE Musée à ciel ouvert O nas Histoire O nas O nas O nas Nowa strona Nowa strona Nowa strona Nowa strona Nowa strona Nowa strona Nowa strona Nowa strona Nowa strona Nowa strona Nowa strona Nowa strona Nowa strona Nowa strona Nowa strona Démarrer Galerie contact Blog Wyniki wyszukiwania Services PO PRACY 17-20 DZIŚ Wybierz, o czym chcesz się dowiedzieć: Stowarzyszenie Moje Nowosiółki Skansen Projekt "Szlakiem Naszych Przodków"

Strona promuję miejscowość Nowosiółki, która jest bogata w kulturę i wydarzenia historyczne. Strona przedstawia piękno Nowosiółek poprzez ukazanie fotografii, historii, mieszkańców wsi oraz organizacji pozarządowych. Na stronie został także opisany Skansen Aktywny w Nowosiółkach Warsztaty plastyczne Więcej informacji Nasze atrakcje podczas rajdu Więcej informacji

Zdjęcia Nowosiółek jak i całej Grzędy Sokalskiej. NOS BELLES NOUVELLES CHAUSSETTES

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Niebieska Kościół - kaplica na grobna rodziny Rastawieckich. Budowa obecnego kościoła w Nowosiółkach, dawnej kaplicy rodowej, dworskiej, rozpoczęła się po 1803 roku z fundacji Ludwika barona Rastawieckiego herbu Sas, który w tym samym roku kupił majątek w Nowosiółkach za wiano jakie otrzymała w związku ze ślubem w dniu 18 maja 1803 roku w Warszawie, jego żona Teresa Rastawiecka z Krajewskich herbu Trzaska. W związku z wychowaniem w wierze rzymskokatolickiej Ludwik Rastawiecki na zakupionym majątku, wzniósł kaplicę, która na przestrzeni dziejów sprawowała także funkcję cerkwi prawosławnej, a następnie kościoła rzymskokatolickiego. W wzniesionej przez Rastawieckiego kaplicy stworzono dwa boczne ołtarze, a naprzeciw ołtarza głównego utworzono chór organowy, który wspierał się na dwóch filarach. Budynek został wymurowany z cegły z prywatnej cegielni Rastawieckiego z sygnowanymi na każdej cegle inicjałami LR. Cała świątynia została otynkowana na zewnątrz, a dach pokryty blaszanymi płytami. Fundator idąc za ówczesnym trendem epoki zlecił wybudowanie świątyni w stylu barokowo-klasycystyczny z wnętrzem opierającym się na iluzji malarskiej, zwłaszcza na sklepieniach oraz na ścianach bocznych poprzez malowanie postaci między innymi świętych z widocznym za nimi cieniem. Od strony północnej powstało prezbiterium, które zostało zamknięte półkoliście z dwoma oknami na przeciwnych stronach, a poniżej powstały dwie czworoboczne zakrystie. Najprawdopodobniej wtedy liturgię w kaplicy sprawował kapłan z parafii z Rzeplina, w której granicach wtedy znajdowały się Nowosiółki. Kościół w Nowosiółkach przechodził wiele zmian, głównie związanych z remontem jaki dokonał Edward Rastawiecki, urządzając jednocześnie kryptę rodziny w podziemiach świątyni, ale także związanych z przemianowaniem kaplicy w 1875 roku w cerkiew prawosławną. Budynku świątyni nie oszczędziła także II wojna światowa, podczas której spalono środek kościoła, wraz z dachem i drewnianym sklepieniem. Rozgrabiono wszelkie ważne do kultu przedmioty w tym obrazy, naczynia liturgiczne etc. Kościół po zakończeniu wojny wymagał gruntownej naprawy i nakładu dużej pracy. Ludność powracająca do Nowosiółek po roku 1945 nie była w stanie poczynić nakładów pieniężnych pozwalających pokryć dach i naprawić wnętrze. Podczas wizyty duszpasterskiej w sąsiedniej parafii w Dołhobyczowie, biskup lubelski Stefan Wyszyński, zatrzymując się w Nowosiółkach, poprosił o pokrycie dachu trzciną i innymi roślinami rosnącymi nad stawem obok kościoła. Świątynie pokryto dachem w roku 1948 kiedy to także w miarę możliwości odrestaurowano wnętrze oraz wstawiono okna. W latach późniejszych dokonywano innych remontów oraz renowacji polichromii oraz obrazów, które sprowadzono do Nowosiółek z innych miejsc. W latach siedemdziesiątych wyremontowano dzwonnice, której dach został spalony w czasie II wojny światowej. Elewacja zewnętrzna nawy jest rozczłonkowana pilastrami parzystymi, a przy narożach pojedynczymi, które podtrzymują uproszczone belkowanie. Podobne belkowanie wieńczy gładkie ściany prezbiterium i zakrystii. Elewacja frontowa zwieńczona jest trójkątnym szczytem. Całość frontu zostało uformowane podczas remontu jakiego dokonał Edward baron Rastawiecki po roku 1833, kiedy to zlikwidowano wieże. Na osi elewacji frontowej znajduje się płytki boniowany ryzalit przechodzący w strefie szczytu w występ z wnęką ujętą arkadą. Okna znajdujące się w nawie są zamknięte łukiem odcinkowym, a w prezbiterium i zakrystiach półkolistym. Wewnątrz kościoła ściany nawy rozczłonkowane są filarami przyściennymi z jońskimi pilastrami. Pomiędzy nimi znajdują się półkoliście zamknięte wnęki z oknami w górze. Wielokolorowe linie tęczy przechodzą łukiem po sklepieniu, które zostało utworzone z drewna i pokryte warstwami trzciny oraz tynku. Chór muzyczny wsparty jest na trzech półkolistych arkadach filarowych z jońskimi pilastrami i klasycystycznym belkowaniem. Płaszczyzny ponad arkadami pokrywa klasycystyczna, stiukowa dekoracja. Korpus nakryty jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, zaś pozostałe pomieszczenia stropami. Na podłodze kościoła zostały ułożone płytki marmurowe czarne i białe w szachownicę. Pokrywająca wnętrze polichromia ma charakter późnobarokowy, tworzy ją iluzjonistycznie malowane ołtarze. W ołtarzu głównym po bokach malowane postacie św. św. Piotra i Pawła na kolumnowych postumentach. W centrum umiejscowiony jest obraz Chrystusa na krzyżu z osiemnastego wieku. Dwa ołtarze boczne przy tęczy tworzą iluzjonistyczne, kanelowane pilastry w zakończeniach aniołki trzymające atrybuty Chrystusa i Marii. W ołtarzach znajdują się także stiukowe elementy klasycystyczne między innymi obramowania obrazu Przemienienia Pańskiego i NMP Niepokalanie Poczętej. Do czasów obecnych nie zachowały się oryginalne obrazy, które były umiejscowione w obramowaniach, gdyż obrazy w bocznych ołtarzach namalowano w roku 1954, a obraz Chrystusa na krzyżu prawdopodobnie przywieziono z innej świątyni. Przypisy: ● J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 351; ● Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1886, t. VII, s. 278; ● A. Ryszkiewicz, Zasługi Edwarda Rastawieckiego jako kolekcjonera i mecenasa, Muzealnictwo 1984, s. 116-126.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Niebieska Kościół - kaplica na grobna rodziny Rastawieckich. Budowa obecnego kościoła w Nowosiółkach, dawnej kaplicy rodowej, dworskiej, rozpoczęła się po 1803 roku z fundacji Ludwika barona Rastawieckiego herbu Sas, który w tym samym roku kupił majątek w Nowosiółkach za wiano jakie otrzymała w związku ze ślubem w dniu 18 maja 1803 roku w Warszawie, jego żona Teresa Rastawiecka z Krajewskich herbu Trzaska. W związku z wychowaniem w wierze rzymskokatolickiej Ludwik Rastawiecki na zakupionym majątku, wzniósł kaplicę, która na przestrzeni dziejów sprawowała także funkcję cerkwi prawosławnej, a następnie kościoła rzymskokatolickiego. W wzniesionej przez Rastawieckiego kaplicy stworzono dwa boczne ołtarze, a naprzeciw ołtarza głównego utworzono chór organowy, który wspierał się na dwóch filarach. Budynek został wymurowany z cegły z prywatnej cegielni Rastawieckiego z sygnowanymi na każdej cegle inicjałami LR. Cała świątynia została otynkowana na zewnątrz, a dach pokryty blaszanymi płytami. Fundator idąc za ówczesnym trendem epoki zlecił wybudowanie świątyni w stylu barokowo-klasycystyczny z wnętrzem opierającym się na iluzji malarskiej, zwłaszcza na sklepieniach oraz na ścianach bocznych poprzez malowanie postaci między innymi świętych z widocznym za nimi cieniem. Od strony północnej powstało prezbiterium, które zostało zamknięte półkoliście z dwoma oknami na przeciwnych stronach, a poniżej powstały dwie czworoboczne zakrystie. Najprawdopodobniej wtedy liturgię w kaplicy sprawował kapłan z parafii z Rzeplina, w której granicach wtedy znajdowały się Nowosiółki. Kościół w Nowosiółkach przechodził wiele zmian, głównie związanych z remontem jaki dokonał Edward Rastawiecki, urządzając jednocześnie kryptę rodziny w podziemiach świątyni, ale także związanych z przemianowaniem kaplicy w 1875 roku w cerkiew prawosławną. Budynku świątyni nie oszczędziła także II wojna światowa, podczas której spalono środek kościoła, wraz z dachem i drewnianym sklepieniem. Rozgrabiono wszelkie ważne do kultu przedmioty w tym obrazy, naczynia liturgiczne etc. Kościół po zakończeniu wojny wymagał gruntownej naprawy i nakładu dużej pracy. Ludność powracająca do Nowosiółek po roku 1945 nie była w stanie poczynić nakładów pieniężnych pozwalających pokryć dach i naprawić wnętrze. Podczas wizyty duszpasterskiej w sąsiedniej parafii w Dołhobyczowie, biskup lubelski Stefan Wyszyński, zatrzymując się w Nowosiółkach, poprosił o pokrycie dachu trzciną i innymi roślinami rosnącymi nad stawem obok kościoła. Świątynie pokryto dachem w roku 1948 kiedy to także w miarę możliwości odrestaurowano wnętrze oraz wstawiono okna. W latach późniejszych dokonywano innych remontów oraz renowacji polichromii oraz obrazów, które sprowadzono do Nowosiółek z innych miejsc. W latach siedemdziesiątych wyremontowano dzwonnice, której dach został spalony w czasie II wojny światowej. Elewacja zewnętrzna nawy jest rozczłonkowana pilastrami parzystymi, a przy narożach pojedynczymi, które podtrzymują uproszczone belkowanie. Podobne belkowanie wieńczy gładkie ściany prezbiterium i zakrystii. Elewacja frontowa zwieńczona jest trójkątnym szczytem. Całość frontu zostało uformowane podczas remontu jakiego dokonał Edward baron Rastawiecki po roku 1833, kiedy to zlikwidowano wieże. Na osi elewacji frontowej znajduje się płytki boniowany ryzalit przechodzący w strefie szczytu w występ z wnęką ujętą arkadą. Okna znajdujące się w nawie są zamknięte łukiem odcinkowym, a w prezbiterium i zakrystiach półkolistym. Wewnątrz kościoła ściany nawy rozczłonkowane są filarami przyściennymi z jońskimi pilastrami. Pomiędzy nimi znajdują się półkoliście zamknięte wnęki z oknami w górze. Wielokolorowe linie tęczy przechodzą łukiem po sklepieniu, które zostało utworzone z drewna i pokryte warstwami trzciny oraz tynku. Chór muzyczny wsparty jest na trzech półkolistych arkadach filarowych z jońskimi pilastrami i klasycystycznym belkowaniem. Płaszczyzny ponad arkadami pokrywa klasycystyczna, stiukowa dekoracja. Korpus nakryty jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, zaś pozostałe pomieszczenia stropami. Na podłodze kościoła zostały ułożone płytki marmurowe czarne i białe w szachownicę. Pokrywająca wnętrze polichromia ma charakter późnobarokowy, tworzy ją iluzjonistycznie malowane ołtarze. W ołtarzu głównym po bokach malowane postacie św. św. Piotra i Pawła na kolumnowych postumentach. W centrum umiejscowiony jest obraz Chrystusa na krzyżu z osiemnastego wieku. Dwa ołtarze boczne przy tęczy tworzą iluzjonistyczne, kanelowane pilastry w zakończeniach aniołki trzymające atrybuty Chrystusa i Marii. W ołtarzach znajdują się także stiukowe elementy klasycystyczne między innymi obramowania obrazu Przemienienia Pańskiego i NMP Niepokalanie Poczętej. Do czasów obecnych nie zachowały się oryginalne obrazy, które były umiejscowione w obramowaniach, gdyż obrazy w bocznych ołtarzach namalowano w roku 1954, a obraz Chrystusa na krzyżu prawdopodobnie przywieziono z innej świątyni. Przypisy: ● J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 351; ● Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1886, t. VII, s. 278; ● A. Ryszkiewicz, Zasługi Edwarda Rastawieckiego jako kolekcjonera i mecenasa, Muzealnictwo 1984, s. 116-126.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Niebieska Kościół - kaplica na grobna rodziny Rastawieckich. Budowa obecnego kościoła w Nowosiółkach, dawnej kaplicy rodowej, dworskiej, rozpoczęła się po 1803 roku z fundacji Ludwika barona Rastawieckiego herbu Sas, który w tym samym roku kupił majątek w Nowosiółkach za wiano jakie otrzymała w związku ze ślubem w dniu 18 maja 1803 roku w Warszawie, jego żona Teresa Rastawiecka z Krajewskich herbu Trzaska. W związku z wychowaniem w wierze rzymskokatolickiej Ludwik Rastawiecki na zakupionym majątku, wzniósł kaplicę, która na przestrzeni dziejów sprawowała także funkcję cerkwi prawosławnej, a następnie kościoła rzymskokatolickiego. W wzniesionej przez Rastawieckiego kaplicy stworzono dwa boczne ołtarze, a naprzeciw ołtarza głównego utworzono chór organowy, który wspierał się na dwóch filarach. Budynek został wymurowany z cegły z prywatnej cegielni Rastawieckiego z sygnowanymi na każdej cegle inicjałami LR. Cała świątynia została otynkowana na zewnątrz, a dach pokryty blaszanymi płytami. Fundator idąc za ówczesnym trendem epoki zlecił wybudowanie świątyni w stylu barokowo-klasycystyczny z wnętrzem opierającym się na iluzji malarskiej, zwłaszcza na sklepieniach oraz na ścianach bocznych poprzez malowanie postaci między innymi świętych z widocznym za nimi cieniem. Od strony północnej powstało prezbiterium, które zostało zamknięte półkoliście z dwoma oknami na przeciwnych stronach, a poniżej powstały dwie czworoboczne zakrystie. Najprawdopodobniej wtedy liturgię w kaplicy sprawował kapłan z parafii z Rzeplina, w której granicach wtedy znajdowały się Nowosiółki. Kościół w Nowosiółkach przechodził wiele zmian, głównie związanych z remontem jaki dokonał Edward Rastawiecki, urządzając jednocześnie kryptę rodziny w podziemiach świątyni, ale także związanych z przemianowaniem kaplicy w 1875 roku w cerkiew prawosławną. Budynku świątyni nie oszczędziła także II wojna światowa, podczas której spalono środek kościoła, wraz z dachem i drewnianym sklepieniem. Rozgrabiono wszelkie ważne do kultu przedmioty w tym obrazy, naczynia liturgiczne etc. Kościół po zakończeniu wojny wymagał gruntownej naprawy i nakładu dużej pracy. Ludność powracająca do Nowosiółek po roku 1945 nie była w stanie poczynić nakładów pieniężnych pozwalających pokryć dach i naprawić wnętrze. Podczas wizyty duszpasterskiej w sąsiedniej parafii w Dołhobyczowie, biskup lubelski Stefan Wyszyński, zatrzymując się w Nowosiółkach, poprosił o pokrycie dachu trzciną i innymi roślinami rosnącymi nad stawem obok kościoła. Świątynie pokryto dachem w roku 1948 kiedy to także w miarę możliwości odrestaurowano wnętrze oraz wstawiono okna. W latach późniejszych dokonywano innych remontów oraz renowacji polichromii oraz obrazów, które sprowadzono do Nowosiółek z innych miejsc. W latach siedemdziesiątych wyremontowano dzwonnice, której dach został spalony w czasie II wojny światowej. Elewacja zewnętrzna nawy jest rozczłonkowana pilastrami parzystymi, a przy narożach pojedynczymi, które podtrzymują uproszczone belkowanie. Podobne belkowanie wieńczy gładkie ściany prezbiterium i zakrystii. Elewacja frontowa zwieńczona jest trójkątnym szczytem. Całość frontu zostało uformowane podczas remontu jakiego dokonał Edward baron Rastawiecki po roku 1833, kiedy to zlikwidowano wieże. Na osi elewacji frontowej znajduje się płytki boniowany ryzalit przechodzący w strefie szczytu w występ z wnęką ujętą arkadą. Okna znajdujące się w nawie są zamknięte łukiem odcinkowym, a w prezbiterium i zakrystiach półkolistym. Wewnątrz kościoła ściany nawy rozczłonkowane są filarami przyściennymi z jońskimi pilastrami. Pomiędzy nimi znajdują się półkoliście zamknięte wnęki z oknami w górze. Wielokolorowe linie tęczy przechodzą łukiem po sklepieniu, które zostało utworzone z drewna i pokryte warstwami trzciny oraz tynku. Chór muzyczny wsparty jest na trzech półkolistych arkadach filarowych z jońskimi pilastrami i klasycystycznym belkowaniem. Płaszczyzny ponad arkadami pokrywa klasycystyczna, stiukowa dekoracja. Korpus nakryty jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, zaś pozostałe pomieszczenia stropami. Na podłodze kościoła zostały ułożone płytki marmurowe czarne i białe w szachownicę. Pokrywająca wnętrze polichromia ma charakter późnobarokowy, tworzy ją iluzjonistycznie malowane ołtarze. W ołtarzu głównym po bokach malowane postacie św. św. Piotra i Pawła na kolumnowych postumentach. W centrum umiejscowiony jest obraz Chrystusa na krzyżu z osiemnastego wieku. Dwa ołtarze boczne przy tęczy tworzą iluzjonistyczne, kanelowane pilastry w zakończeniach aniołki trzymające atrybuty Chrystusa i Marii. W ołtarzach znajdują się także stiukowe elementy klasycystyczne między innymi obramowania obrazu Przemienienia Pańskiego i NMP Niepokalanie Poczętej. Do czasów obecnych nie zachowały się oryginalne obrazy, które były umiejscowione w obramowaniach, gdyż obrazy w bocznych ołtarzach namalowano w roku 1954, a obraz Chrystusa na krzyżu prawdopodobnie przywieziono z innej świątyni. Przypisy: ● J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 351; ● Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1886, t. VII, s. 278; ● A. Ryszkiewicz, Zasługi Edwarda Rastawieckiego jako kolekcjonera i mecenasa, Muzealnictwo 1984, s. 116-126.