Wyniki wyszukiwania

Wędrowanie Szlakiem Naszych Przodków Trasa Czerwona O Projekcie Dokąd zmierzamy? Witamy na trasie czerwonej. Cieszymy się, że chcesz wędrować razem z nami trasą pamięci bohaterów o naszą niepodległość, trasą bogatą w historię dawnych rodów szlacheckich. Podążając nią dowiesz się jak przebiegała granica między zaborem austriackim a rosyjskim na naszym terenie oraz, w którym miejscu powstańcy styczniowi przekraczali tę granicę w drodze na walkę z zaborcami. Trasę możemy rozpocząć w Skansenie Aktywnym w Nowosiółkach. Kierujemy się na południe i idziemy tą samą drogą 1, 3 km do skrzyżowania przy cmentarzu parafialnym w Nowosiółkach. Na skrzyżowaniu skręcamy w prawo i drogą 852 idziemy naprzód do krzyża przydrożnego 400 metrów. Przy krzyżu przydrożnym skręcamy na Wasylów i idziemy tą samą drogą 2, 1 km. Następnie skręcamy w prawo i kierujemy się na południe 650 m. W gospodarstwie etnograficznym w Wasylowie znajdziemy kolejny obiekt naszej trasy z kodem QR12 - Gospodarstwo Etnograficzne Stowarzyszenia Moje Nowosiółki. Po zwiedzeniu gospodarstwa kierujemy się na południe 1 km. Skręcamy w prawo i kierujemy się w stronę Telatyna 3, 1 km. Następnie skręcamy w lewo i kierujemy się na Telatyn 1, 4 km. Skręcamy w prawo i drogą 852 jedziemy lub idziemy 900 metrów. Po prawej stronie drogi na wzniesieniu znajduje się pierwszy punkt trasy oznaczony kodem QR1- Pomnik poległych mieszkańców Gminy Telatyn podczas II wojny światowej . Następnie kierujemy się w stronę Telatyna. Po 450 metrach skręcamy w lewo, w ulicę kardynała Stefana Wyszyńskiego. Jedziemy nią 850 metrów. Skręcamy w lewo w ulicę świętej Anny i po 150 metrach, po lewej stronie znajduje się kolejny obiekt naszej trasy QR2 - kaplica świętej Anny, niedaleko OSP w Telatynie . Kierujemy się ulicą świętej Anny w kierunku Łachowiec, skręcamy w prawo w ulicę Polną i po 300 metrach pojawi się kolejny punkt naszej trasy QR3 - Kamienny krzyż z 1906 roku. Wracamy do ulicy świętej Anny, skręcamy w prawo i prosto kierujemy się w stronę Łachowiec 2, 2 km. W Łachowcach w centrum wsi obok OSP znajduje się kolejny obiekt z naszej trasy QR4 - Pomnik upamiętniający pomordowanych mieszkańców Łachowiec . Kierujemy się na południe jedziemy lub idziemy 170 metrów, następnie skręcamy w lewo i jedziemy 400 metrów. Skręcamy w prawo jedziemy 190 metrów. Następnie skręcamy w lewo i 1 km podążamy do Radkowa i naszego kolejnego punktu. W Radkowie skręcamy w prawo i podążamy drogą w kierunku dawnej szkoły około 500 metrów, przy której po lewej stronie znajdziemy kolejny kod QR5 - Cerkiew świętego Demetriusza. Następnie wracamy do drogi głównej, skręcamy w prawo i jedziemy lub idziemy 400 metrów i kolejny nasz punkt znajduje się przy drodze koło przystanku PKS, po prawej stronie, QR6- Pomnik nieznanego żołnierza. Następnie drogą, na której jesteśmy kierujemy się prosto w kierunku Kolonia Radków do Marysina około 2,9 km. W Marysinie, przy znaku drogowym Marysin 1 skręcamy w prawo i jedziemy 2 km. Skręcamy w prawo i kierujemy się prosto na Liski. Po drodze do Lisek znajdziemy następny nasz obiekt trasy QR7 - Marysin – pas graniczny między zaborem austriackim i rosyjskim – droga do Lisek. W Liskach znajdują się dwa punkty naszej trasy oznaczone kodem QR 8,9 - Cerkiew świętego Jana Chrzciciela. Park dworski. Po zwiedzaniu udajemy się w drogę powrotną do Skansenu Aktywnego w Nowosiółkach. Kierujemy się na zachód 550 metrów. Następnie podążamy 2, 8 km w kierunku Nowosiółek. Skręcamy lekko w prawo i idziemy ścieżką polną 400 metrów. Następnie skręcamy w prawo i jedziemy 900 metrów. W Skansenie możemy odpocząć i przesiąść się do auta. Zapraszamy!!!

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Niebieska Cmentarz unicki w Posadowie. Dawny cmentarz parafialny, unicki założony był prawdopodobnie w latach 20-tych XIX wieku. Ulokowany był poza terenem cerkiewnym. Obecnie jest zdewastowany. Posiada kształt czworoboku o powierzchni 0,3 ha. Starszy cmentarz, tzw. cerkiewny znajdował się terenie cerkwi. O parafii unickiej w Posadowie dostępne informacje pochodzą z 1760 roku, z których dowiadujemy się, że istniała we wsi drewniana cerkiew parafialna p.w. Narodzenia NMP, należąca do dekanatu tyszowieckiego. W 1840 roku w skład unickiej parafii wchodziły: Posadów, Rzeplin i Łachowce. Przypisy: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t.VIII, Warszawa 1887, s. 841; J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 395.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Zielona Fot. Michael Noble Fot. Mirosław Jaremczuk Stara powozownia dworska. Jedyną pozostałością kompleksu parkowo-dworkowego Tytusa Woyciechowskiego jest stara wozownia datowana na rok 1840. Murowany dwór Tytusa Woyciechowskiego został gruntownie przebudowany w latach 1840 - 1850. Najstarsza parterowa część dworu a właściwie pierwotny murowany dwór swymi początkami sięga II połowy wieku XVIII. Był siedzibą Józefa Woyciechowskiego herbu Rawicz ojca Tytusa Woyciechowskiego. Obok skromnego klasycystycznego budynku XVIII-wiecznego Woyciechowski wzniósł nowy dwór o dwóch kondygnacjach, o wiele bardziej okazały. Obydwa dwory stary i nowy połączył zabudowanym łącznikiem. Dwór pierwotny stał się zachodnim skrzydłem całej rezydencji. Wejście do tej części poprzedzał portyk z dwoma kolumnami. Korpus główny dworu był dwukondygnacyjny, zbudowany na planie prostokąta, z wysokimi suterenami. Budynek pokryty był gładkim, czterospadowym dachem, z dwiema półokrągłymi lukarnami. Parter i piętro posiadało prostokątne okna, oraz balkony z żelaznymi balustradami. Jako przedłużenie głównego korpusu dworu w kierunku wschodnim wybudowana została oranżeria o dziewięciu wysokich arkadach. Na parterze mieściło się oprócz pomieszczeń gospodarczych kilkanaście pokoi. Na piętrze pod głównym korpusem ulokowanych było kilka pokoi dedykowanych gościom. Reprezentacyjny główny salon dworu znajdował się w skrzydle najstarszym, w narożniku północno - zachodnim. W salonie tym koncertował w 1830 roku Fryderyk Chopin, będąc w Poturzynie. Salon wyposażony był meblami w stylu Ludwika XVI. Na ścianach można było zauważyć liczne obrazy, głównie pejzaży dziewiętnastowieczne. Wszystkie pomieszczenia miały ściany malowane gładko, posadzki parkietowe układane w jodełkę, piece kaflowe lub murowane kominki. Bardziej okazałe ściany miały pokoje na piętrze. Zdobiły je freski malowane przez Rybałtowskiego (przedstawiały sceny z turniejów rycerskich). Poturzyński dwór mógł się poszczycić licznymi obrazami i portretami rodzinnymi. Posiadał sporo srebra i starej porcelany. Biblioteka dworska liczyła około 1500 tomów z zakresu ornitologii, historii, ekonomii i nauk okultystycznych. Po I wojnie światowej późniejszy właściciel Poturzyna Włodzimierz Rulikowski zgromadził liczną kolekcję ptaków oraz ich jaj, jak też trofea myśliwskie z Europy i z Afryki. Dwór był otoczony kilkuhektarowym starym parkiem o bogatym drzewostanie, z alejkami: lipową i kasztanową. Na terenie parku wznosił się pochodzący z XVIII wieku murowany lamus. W czasie I wojny światowej dwór ocalał, spłonęły jednak dzieła sztuki, złożone dla bezpieczeństwa w magazynach cukrowni. Pod koniec II wojny światowej dwór został spalony, a park prawie doszczętnie wycięty. Pozostały jedynie pojedyncze drzewa dawnego parku. Park prywatny, rozparcelowany. Folwarczne zabudowania w ruinie. Przypisy: J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 399-400; K. Garbacz, Włodzimierza Rulikowskiego albumy pamięci, Zielona Góra 2018, s. 113- 131; B. Mardofel, Materiały archiwalne do biografii Tytusa Woyciechowskiego w Archiwum Państwowym w Zamościu, Archiwariusz Zamojski 2008, s. 35-46.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Zielona Gospodarstwo etnograficzne z 40 lat XX wieku. W skład gospodarstwa wchodzi budynek mieszkalny, wzniesiony z drewna dębowego, należący niegdyś do Marii i Stanisława Pawłowskich. W wewnątrz znajduję się piec kaflowy na którym przygotowywane są tradycyjne dla Lubelszczyzny dania oraz oryginalne wyposażenie domowe z łóżkami, szafą, dywanami, stołem i żyrandolami. W pokoju będącym sypialnią dla dzieci, wykonano wystawę fotograficzną poświęconą miejscowości jak i dawnym właścicielom. W skład gospodarstwa wchodzi także dawna obora dla bydła i koni wraz z kurnikiem i letnią kuchnią. Wszystko wykonane jest z pustaków żużlowych i czerwonej cegły. Największym budynkiem jest stodoła w której znajduję się także piwnica na przetwory i warzywa. Po środku umiejscowiona jest studnia składająca się z ponad 15 kręgów betonowych. Gospodarstwo znajduję się ku źródeł rzeki Kmiczynki, która rozpoczyna bieg po całej zachodniej części Grzędy Sokalskiej.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Zielona Figura Matki Niepokalanego Poczęcia Hegla Drugim dziełem Konstantego Hegla w Poturzynie jest rzeźba przedstawiająca Maryję. Rzeźba wykonana jest z piaskowca i przedstawia naturalnej wielkości postać Matki Bożej Niepokalanego Poczęcia. Figura jest smukła, lekkość spływających po ciele szat fałdami w dół stóp sprawiają wrażenie braku styczności ubioru z ciałem nadając jej zwiewny charakter. Postać Matki Bożej ma skrzyżowane dłonie na piersiach, prawa noga lekko wysunięta depcze głowę węża. Została ufundowana przez dziedzica Poturzyna Tytusa Woyciechowskiego na pamiątkę zmarłej w wieku niespełna dziesięciu lat życia jego córki, Marii Władysławy Antoniny Fortuny. Urodziła się 21 II 1843 roku w Poturzynie a zmarła 25 XII 1852 w Wojsławicach w posiadłości swoich dziadków od strony matki, tam też prawdopodobnie została pochowana. Rzeźba pierwotnie znajdowała na terenie parku dworskiego. Po I wojnie światowej figurę przeniesiono na nowo założony cmentarz wojskowy, który powstał w 1914 roku. Przypisy: ● B. Mardofel, Materiały archiwalne do biografii Tytusa Woyciechowskiego w Archiwum Państwowym w Zamościu, Archiwariusz Zamojski 2008, s. 35-46.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Niebieska Barokowy ogród i dwór barona Hadziewicza. Na zachód od dworu Makomaskich w Żulicach można zaobserwować pozostałości dawnego barokowego ogrodu, otaczającego nie zachowany do dnia dzisiejszego dawny dwór i majątek Ignacego barona Hadziewicza. Na uwagę zasługuje piękny okaz starodrzewu: dęby, jesiony, lipy i wierzby. Dwór został wzniesiony w II połowie XVIII w. przez ówczesnego właściciela Żulic Ignacego barona Hadziewicza. Dwór i zabudowania dworskie ulokowane były po lewej stronie drogi łączącej Łaszczów z Telatynem. Barokowy ogród z sadem znajdował się na północ od dworu. Miał regularną, barokową kompozycję i od wschodu łączył się z sadem i obszernym ogrodem warzywnym, natomiast od północy skarpą. Dwór wraz prostokątnym dziedzińcem otoczony był częściowo murem a częściowo płotem. Na zachód od dziedzińca przed dworem znajdowały się budynki gospodarcze przy drodze do Łykoszyna, w skład których wchodziły: murowana stajnia, wozownia, stodoła, szopa z dachem pokrytym słomą, piwnica obok dworu murowana, obora na inwentarz na podmurowaniu, studnia z żurawiem drewnianym ocembrowana i gorzelnia. Frontem do dworu ulokowany był folwark i dom zarządcy majątku. Oprócz wymienionych budynków w majątku była karczma, cegielnia, młyn i dwa duże stawy zarybione. W 1797 roku Ignacy baron Hadziewicz sprzedał dobra Żulice Pawłowi Makomaskiemu. Przypisy: Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T.VIII, z.17 – Tomaszów Lubelski i okolice, Warszawa 1982; AP w Zamościu, Akta hipoteki powiatu tomaszowskiego, Księga hipoteczna nr 90 (Żulice). Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV, Warszawa 1894, s. 851; J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 650-651.

Sołtys Nowosiółek Daniel Pawłowski PIQUE-NIQUE HISTORIQUE VIRTUEL III DANS LE PAYSAGE À NOWOSIÓŁKI Le 14 juin 2020 au Musée en plein air de Nowoiółki, le pique-nique historique a eu lieu pour la troisième fois avec la participation de groupes historiques invités. En raison de l'épidémie de COVID-19, le pique-nique était virtuel et diffusé via les réseaux sociaux. Nos amis - Zamojski Outlaws, comme d'habitude, étaient le groupe le plus coloré qui nous a honorés de leur présence. Au cours de la rencontre, dans une interview, ils ont présenté une description du groupe en mettant l'accent sur les costumes et les armes du XVIIIe siècle. Le groupe de reconstruction historique WIR de Biłgoraj a décrit de manière particulière son amour pour l'histoire et sa passion pour la cultiver en montrant des événements en reconstruction. Cette année, de nouveaux invités sont venus nous voir, le Groupe de reconstruction historique de l'ORDON, présentant l'apparence d'une cuisine de campagne dans laquelle vous pourrez déguster des plats tout droit sortis du chaudron. Et tout a commencé avec ... c'est ainsi que Tomaszowski Szwadron im. Du 1er régiment de cavalerie du corps de protection des frontières, si ce n'est pour les membres de ce groupe, le pique-nique ne pourrait pas prendre l'allure qu'on lui a donnée. C'est grâce aux hommes et aux femmes de l'Escadron que nous pouvons nous retrouver à Nowosiółki chaque année. Bien sûr, le pique-nique ne pouvait pas manquer le plus grand passionné d'histoire de la région de Roztocze - M. Zdzisław Pizun, qui nous a présenté son nouveau livre et a discuté de sa passion pour la culture et l'histoire de Lubycza Królewska. Des dames de KGW de Nowosiółki sont venues nous voir avec leur travail réalisé au sein du cercle, ainsi qu'une interview dans laquelle elles ont décrit la genèse du groupe et de la communauté des dames de Nowosiółki. M. Zbigniew Wrona et Henryk Bartecki du service des pompiers volontaires de Nowosiółki ont présenté dans une interview les événements les plus importants liés à l'histoire des pompiers volontaires ainsi que l'histoire personnelle liée à la vie à Nowosiółki. Vous pouvez voir cela et plus encore dans le film ! LA TÂCHE A ÉTÉ FINANCÉE PAR L'INSTITUT NATIONAL DE LA LIBERTÉ DANS LE CADRE DU PROGRAMME NON GOUVERNEMENTAL DE SOUTIEN D'URGENCE POUR LA LUTTE CONTRE LA COVID-19. Pique-nique dans l'objectif

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Niebieska Kaplica grobowa Makomaskich W latach 1827-1828 Wincenty Makomaski oprócz wzniesienia dworu, funduje w Żulicach kaplicę grobową swojej rodziny. Istniejąca do dnia dzisiejszego świątynia pełni funkcję katolickiego kościoła parafialnego pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego. Po 1870 roku kaplica została zamieniona na cerkiew prawosławną. W 1919 roku wymienia się ją w źródłach jako kościół filialny rzymskokatolicki Parafii Rzeplin. W czasie II wojny światowej nacjonaliści ukraińscy z Ukraińskiej Powstańczej Armii dokonują częściowego zniszczenia świątyni. Jednak dzięki staraniom parafii i miejscowej ludności kościół został odnowiony w 1945 roku. Kaplica o charakterze klasycystycznym, orientowana. Jest murowana z cegły i otynkowana. W skład świątyni wchodzą: prostokątna nawa główna, czworoboczne prezbiterium z zakrystiami po bokach. Pod nawą znajduje się krypta. Wnętrze świątyni ma ściany nawy rozczłonkowane pilastrami, pomiędzy którymi, we wnękach, znajdują się okna. Nawa główna i prezbiterium posiada poziomowy sufit. Chór ma prosty parapet i wsparty jest na czterech kolumnach. Front kościoła tworzy portyk, jego przyczółek jest podtrzymywany przez cztery kolumny toskańskie. Wejście posiada dwie nisze na posągi ujęte opaskami z kluczami, nad nimi znajdują się trzy kwadratowe otwory okienne w profilowanych obramieniach. Świątynia ma dach dwuspadowy, nad prezbiterium niższy. W ołtarzu głównym świątyni znajduje się obraz Ukrzyżowania z pierwszej połowy XIX w. W ołtarzach bocznych: Matki Bożej Częstochowskiej i Pana Jezusa z otwartym Sercem. W nawie i prezbiterium obrazy: Zwiastowania NMP, Narodzenie, Wskrzeszenie córki Jaira, Spotkanie z Samarytanką, Spotkanie z jawnogrzesznicą, Wypędzenie przekupniów ze świątyni, Zmartwychwstanie. Przypisy: Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, T.VIII, z.17 – Tomaszów Lubelski i okolice, Warszawa 1982; AP w Zamościu, Akta hipoteki powiatu tomaszowskiego, Księga hipoteczna nr 90 (Żulice); Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV, Warszawa 1894, s. 851; J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 650-651.

Reconstruction de la récupération de la prison communiste de Zamość par les unités AK-WIN À Zamość, en tant que membres du Tomaszowski Szwadron im. 1er régiment de cavalerie du Corps de protection des frontières avec GRH WIR GRH Ordon, nous avons participé aux cérémonies commémorant le sauvetage des prisonniers de la prison communiste de Zamość par l'unité Home Army-Win commandée par le lieutenant Roman Szczur pseudonyme Ursule.

II Piknik Historyczny w Skansenie Aktywnym w Nowosiółkach w Gminie Telatyn. II PIQUE-NIQUE HISTORIQUE DANS LE PAYSAGE À NOWOSIÓŁKI II Pique-nique historique au musée actif en plein air de Nowosiółki. Grâce à l'aide de nos amis des groupes de reconstruction, pour la deuxième fois, le pique-nique historique a été organisé au musée en plein air, au cours duquel vous avez pu découvrir de manière directe l'histoire et la culture des terres de Grzęda Sokalska . À l'invitation du Sołtys Daniel, les Zamojski Outlaws, Tomaszowski Szwadron im. 1er Régiment du Corps de protection des frontières, GRH Wir, Club des amoureux de l'histoire de Tomaszów Lubelski, Officiers des gardes-frontières de Chłopiatyn et l'Ensemble Ogrodniczki de Łabunieki Pierwsze, qui ont embelli le temps avec le chant. De nombreux passionnés d'histoire sont venus à la réunion, dont M. Robert Gmiterek, Zdzisław Pizun, Leszek Woszczak, Anna Roci. Le pique-nique est devenu un élément permanent du calendrier des événements culturels de Nowosiółki, car les invités décrivaient chaleureusement le pique-nique. Nous vous invitons à voir des photos du pique-nique et de la reconstitution historique. Culture et histoire de Nowosiółki Mon association Nowosiółki Nowosiółki 66, 22-652 Telatyn RÉGON : 384083630 PIN : 9212039655 Numéro de compte bancaire : 49 9620 0005 0100 0355 2000 0010 Daniel Pawłowski - Président du Directoire Numéro de téléphone du compte 887 659 672 Bureau du service client - 730 800 157 politique de confidentialité Toute copie du contenu du site Web nécessite le consentement de l'auteur exprimé par écrit.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Czerwona https://idziepoziemi.wordpress.com/cerkwie-poludniowo-wschodniej-polski/lubelskie-kresy/grzeda-sokalska/ Cerkiew pod wezwaniem świętego Jana Chrzciciela Cerkiew została ufundowana przez Jana Krzyżanowskiego herbu Dębno i jego żonę Antoninę Wolff w latach 1872-1875. Parafia unicka w Liskach należała do dekanatu waręskiego. Obecnie cerkiew pełni rolę kościoła filialnego parafii rzymskokatolickiej w Przewodowie. Cerkiew jest ulokowana na wzniesieniu w środkowej części wsi, na krańcach dawnego parku dworskiego. Do świątyni prowadzą schody. Ma charakter świątyni orientowanej, postawionej na trójdzielnym planie w skład którego wchodzi: prostokątna nawa oraz niższe i węższe prezbiterium i babiniec. Pierwotnie prezbiterium posiadało dwie zakrystie po bokach. Do dnia dzisiejszego zachowała się tylko jedna zakrystia, południowa. Cerkiew jest zbudowana z drewna sosnowego, ma konstrukcję wieńcową. Początkowo była osadzona na palach wbitych w ziemię. Obecnie ma podmurówkę. Kopuły charakterystyczne dla cerkwi są ośmiopołaciowe, u zwieńczenia posiadają ślepe latarnie pod ostrosłupowymi hełmami, ktore zakończone są współczesnymi krzyżami. Wewnątrz cerkwi znajduje się chór muzyczny wsparty na czterech słupach. Okna są prostokątne. Przed wejściem głównym znajduje się ganek na czterech słupach. Polichromia, ikonostas oraz ołtarze boczne z czasu budowy cerkwi zachowały się do dnia dzisiejszego. W ołtarzu głównym umieszczona ikona Matki Boskiej z Dzieciątkiem. W ikonostasie ikony: Chrystusa Pantokratora, Matki Boskiej z Dzieciątkiem, Świętych Apostołów i sceny z życia Chrystusa. Dzwonnica. W południowej części terenu obok cerkwi znajduje się wolnostojąca murowana dzwonnica parawanowa. Wybudowano ją w 1930 roku. Cmentarz cerkiewny. Wokół cerkwi znajduje się cmentarz cerkiewny z zachowanymi nagrobkami i okazami starych lip. Najstarszy tu krzyż pochodzi jeszcze z XVIII wieku. Znajduje się tu także grobowiec fundatorów cerkwi: rodziny Krzyżanowskich i Ignacego Majewskiego. Przypisy: W. Kołbuk, Kościoły wschodnie w Rzeczpospolitej około 1772 roku, Lublin 1998, s. 311; J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 264.

SZLAKIEM NASZYCH PRZODKÓW Trasa Zielona Dwór i folwark Ludwika barona Rastawieckiego. Nieistniejący do dnia dzisiejszego dwór został wybudowany w 1803 roku przez Ludwika barona Rastawieckiego. Dwór o klasycystycznych cechach stylowych, założony był na planie wydłużonego prostokąta z prostokątnym gankiem od strony wschodniej. Wzniesiony w konstrukcji murowanej był budynkiem parterowy z mieszkalnym poddaszem. Nakryty dachem naczółkowym przykrytym zapewne papą. Dziedzic Nowosiółek, Ludwik Rastawiecki urodził się w 1772 roku i był synem Andrzeja Rastawieckiego, który otrzymał w 1781 r. od cesarza Józefa II dziedziczny tytuł barona w Galicji. Ludwik w 1791 r. ukończył filozofię i prawo na Uniwersytecie Lwowskim, był paziem Stanisława Augusta (miał przy boku Jego czynić kompaniyą), później marszałkiem sejmiku tomaszowskiego, posłem na Sejm, aktywnym masonem — w 1812 r. mistrzem w świątyni Izis, w 1817 r. afiliowanym do loży Kazimierza Wielkiego. Ludwik był zarazem vice-prezesem zarządu powiatu zamojskiego, od 1831 był posłem na sejm oraz kasztelanem Królestwa Polskiego, od roku 1841 pełnił funkcję sędziego pokoju w powiecie tomaszowskiego. W związku z licznymi zasługami w roku 1850 otrzymał tytuł barona w Królestwie oraz był deputowanym konfederacji generalnej obu narodów do Fryderyka Augusta Saskiego i księcia warszawskiego. Nieopodal kościoła znajdował się folwark, który przez lata stanowił majątek rodzin Rostworowskich oraz Trębińskich. W okresie kiedy właścicielem majątku był Ludwik Rastawiecki, folwark przeszedł gruntowny remont. Po śmierci barona Ludwika jego syn Edward Rastawiecki sprzedał cały folwark Mieczysławowi Epstein. W późniejszym czasie folwark należał do Czesława Świeżawskiego. Ostatecznie całość folwarku wraz z dworem została spalona przez oddziały UPA w 1944 roku. Przypisy: ● J. Niedźwiedź, Leksykon historyczny miejscowości dawnego województwa zamojskiego, Zamość 2003, s. 351; ● Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1886, t. VII, s. 278; ● A. Ryszkiewicz, Zasługi Edwarda Rastawieckiego jako kolekcjonera i mecenasa, Muzealnictwo 1984, s. 116-126.